5 zasad łączenia prętów na zakład, które wytrzymają próbę

Typowe błędy to: jednakowe zbrojenie dla wszystkich belek, brak dylatacji między strefami o różnej sztywności oraz zbyt mała grubość nadbetonu nad belkami o większej rozpiętości. Konsekwencją są zarysowania w narożnikach, ugięcia większe od dopuszczalnych, a nawet awarie. Pamiętaj też, że belki gęstożebrowe nie mogą być podcinane ani przewiercane bez zgody projektanta — osłabienie półki dolnej lub górnej zmienia nośność. Nie ignoruj sygnałów ostrzegawczych: skrzypienia, odgłosów pękania tynku, drgań podłogi podczas chodzenia. Każdy z nich może świadczyć o zmęczeniu materiału. W razie wątpliwości zawsze skonsultuj się z projektantem – koszt opinii jest niewspółmiernie niski w stosunku do ryzyka katastrofy budowlanej. Na koniec sprawdź odprowadzenie wody. Przy kominie ustawionym w połaci, po jego stronie nawietrznej wykonaj dodatkowy pas blachy wygięty w rodzaj klinu, który rozdzieli strumień wody na boki. Bez tego nawet dobrze zamocowana obróbka będzie przepuszczać przy wiatrze z deszczem. Całość zalewasz kitem tylko po dokładnym odtłuszczeniu i osuszeniu podłoża — na mokrym podłożu żaden uszczelniacz nie utrzyma się dłużej niż jeden sezon. Obróbka komina z blachy to jedno z tych miejsc na dachu, gdzie każdy błąd mści się latami. Pytanie o podkład z papy wraca przy każdym remoncie, bo jedni twierdzą, że bez niego blacha będzie przeciekać, inni że to zbędny wydatek. Prawda zależy od rodzaju komina, typu blachy i sposobu mocowania. Poniżej wyjaśniam, kiedy papa jest konieczna, a kiedy można z niej zrezygnować bez ryzyka. Jak dobrać średnicę w prakty Kiedy papa jest konieczna, a kiedy wystarczy uszczelniacz Papę kładzie się przede wszystkim na kominach murowanych, zwłaszcza gdy obróbka jest mocowana na kołki lub wkręty. Najpierw wyrównaj i oczyść podłoże, usuń luźne zaprawy i pył. Wytnij pas papy szerszy o kilka centymetrów od docelowego obrysu blachy, aby zakładka weszła pod krawędź i pod górną listwę. Przyklej pas termozgrzewalnie lub na lepik, pamiętając o wywinięciu na ścianę komina na wysokość co najmniej kilku centymetrów. Dopiero na tak przygotowane podłoże montujesz blachę — z zakładem na ścianę i z uszczelnieniem górnej krawędzi. Ważne: papa nie może być przycięta równo z blachą, bo wtedy woda spływająca po kominie wsiąknie w szczelinę. Długość zakładu wynika przede wszystkim ze średnicy pręta i klasy betonu. W typowych konstrukcjach przyjmuje się, że zakład nie może być krótszy niż 40 średnic pręta, a często wymaga się 50–60 średnic. Dla pręta o średnicy 12 mm daje to minimum 480 mm, ale w strefach rozciąganych lepiej stosować 600 mm. Nie wystarczy jednak pomnożyć średnicy przez jedną liczbę. Jeśli pręty są gładkie, długość rośnie nawet o połowę w stosunku do prętów żebrowanych. W elementach narażonych na zginanie i rozciąganie zakład musi być dłuższy niż w ściskanych. Skróty, które kończą się rysą, to najczęściej skutek pośpiechu. Ludzie skracają zakłady, bo „przecież beton i tak zwiąże", albo przesuwają pręty, żeby zmieściły się w szalunku. Inny typowy błąd to brak przewiązania prętów w zakładzie – drut wiązałkowy musi spinać oba pręty na całej długości zakładu, w co najmniej trzech miejscach: na początku, w środku i na końcu. Kolejny błąd to zakład na zakładzie, czyli dwa zakłady stykające się końcami. To tworzy sztywny punkt i koncentrację naprężeń. Jeśli pręty są zbrojone na zimno, nie wolno ich zginać w miejscu zakładu, bo pękają. Gdzie i jak rozmieszczać zakłady, żeby nie osłabić przekroju Najczęstszy błąd to układanie wszystkich zakładów w jednym przekroju. Jeśli w jednym miejscu spotka się pięć prętów z zakładami, beton nie przekaże równomiernie sił i powstanie pęknięcie. W praktyce rozkłada się zakłady naprzemiennie – co drugi pręt w jednym przekroju, resztę przesuwa się o co najmniej długość zakładu. W belkach zakłady umieszcza się w strefie mniejszego zginania, czyli bliżej podpór, a nie w środku przęsła. W słupach zakłady powinny być przesunięte względem siebie o co najmniej 0,5 metra i nie mogą znajdować się na tej samej wysokości po dwóch stronach przekroju. Odległość między łączonymi prętami w zakładzie ma znaczenie. Nie mogą leżeć jeden na drugim bez odstępu, bo beton nie wniknie między nie. Minimalny prześwit to 25 mm lub średnica pręta, zależnie od tego, co jest większe. Jeśli pręty są zbyt blisko siebie, otulina betonowa nie ochroni ich przed korozją, a w strefie zakładu dochodzi do pustek. Zbyt duży odstęp też jest zły, bo wydłuża się droga przekazywania sił. Optimum to równomierne rozmieszczenie z zachowaniem otuliny zgodnej z projektem. Komin na dachu z blachy trapezowej to miejsce, w którym najczęściej pojawiają się przecieki. Powód jest prosty: trapezówka nie jest płaska, a jej żeberka uniemożliwiają szczelne dociśnięcie zwykłej fartuchy. Zanim cokolwiek zamówisz lub wytniesz, sprawdź, w którą stronę biegną przetłoczenia blachy. Jeśli żeberka dochodzą do komina prostopadle, woda będzie się zatrzymywać przy ścianie komina i musi zostać poprowadzona wokół niego.

Войдите, чтобы оставлять комментарии