Na koniec kilka zasad, które działają w każdym remoncie. Zabezpieczaj strefami: najpierw stolarka, potem podłoga, na końcu meble. Używaj taśm o różnej sile kleju — papierowej do lakieru i PCV, mocniejszej tylko do podłoża, które i tak będzie malowane. Folię mocuj na zakładkę i dociskaj, żeby nie wpadła pod nią woda z mycia ścian. Przed demontażem osłon sprawdź, czy farba i tynk są suche. Jeśli po zdjęciu taśmy zostanie klej, usuń go ciepłą wodą z płynem, a nie skrobaniem. Dobre zabezpieczenie to nie koszt — to oszczędność jednego weekendu, który spędzisz na doprowadzaniu okien i drzwi do stanu sprzed remontu.<br>
<br>
<br>
<br>
Krawędzie i płyty surowej nie da się uratować po fakc<br>
<br>
<br>
<br>
Remont bez zabezpieczenia stolarki kończy się zwykle tak samo: zacieki z farby, porysowane szyby, kurz w rowkach ram i pęknięta uszczelka, którą trzeba wymieniać. Zanim wniesiesz pierwsze wiadro gruzu, przygotuj osłony. Najprościej sprawdza się folia budowlana o grubości 0,05–0,1 mm, taśma malarska papierowa i karton lub płyta pilśniowa na narożniki. Folia stretch nadaje się tylko do szybkiego zakrycia, bo zsuwa się i nie chroni przed uderzeniem. Taśma klejąca „na mocno" zostawi na lakierze i PCV trwałe ślady kleju, których nie usuniesz bez rozpuszczalnika.<br>
<br>
<br>
<br>
Najprostszy sposób na skraplanie to wycieranie wody po każdym prysznicu i uchylanie drzwi na kilkanaście minut. Ręcznik trzymaj na uchwycie, nie na pręcie nad wanną, bo mokry materiał podnosi wilgotność w pomieszczeniu. Jeśli po tych zabiegach na szybie nadal osadza się woda, wróć do punktu wyjścia: pomiar szczeliny pod drzwiami i prześwietlenie kratki. Wykończenie zmienia się raz na kilkanaście lat, a drożny przepływ powietrza trzeba utrzymywać codziennie.<br>
<br>
<br>
<br>
Jak zabezpieczyć drzwi, żeby nie zniszczyć ich przy przenoszeniu materiałów Drzwi wewnętrzne wymagają innego podejścia niż okna, bo są narażone na uderzenia przy noszeniu wiadra, worka cementu i desek. Zdejmij klamkę lub owiń ją taśmą i tekturą — najczęściej właśnie klamka rysuje ścianę i ościeżnicę. Skrzydło oklej folią samoprzylepną lub zwykłą, przymocowaną taśmą papierową na krawędziach. Ościeżnicę zabezpiecz kartonem przyciętym w literę U i przyklejonym do ściany, nie do lakieru. Jeśli drzwi mają być używane do wynoszenia gruzu, połóż na progu deskę i przymocuj ją taśmą — inaczej próg zostanie zdarty do gołego drewna.<br>
<br>
<br>
<br>
Gdy profile są zbyt daleko od siebie albo wypadają w niekorzystnym miejscu, ratunkiem jest montaż do konstrukcji za płytą. Najczęściej to mur, beton lub drewniana łata. Odległość od lica płyty do nośnej warstwy bywa różna — od kilku do kilkunastu centymetrów. Trzeba wtedy zastosować długie wkręty lub szpilki z kotwą chemiczną, ale najpierw zmierzyć głębokość. Wiercenie „na oko" kończy się albo wbiciem w pustkę, albo przewierceniem płyty i uszkodzeniem izolacji. Do pustych przestrzeni nadaje się też tuleja dystansowa, która przenosi docisk przez płytę na stelaż.<br>
<br>
<br>
<br>
Zacznij od okien. Umyj szyby i ramy, a po wyschnięciu zaklej krawędzie papierową taśmą malarską — przyklejaj ją do ramy, nie do szyby, jeśli okno ma być otwierane. Folię przymocuj tak, aby nachodziła na ścianę co najmniej 10 cm i była tam przyklejona poziomo. Na szybę nie kładź folii na całej powierzchni, jeśli w pomieszczeniu będzie praca na wysokości — lepiej zostawić szybę widoczną, żeby nie uderzyć w nią drabiną. Ramy skrzydła zabezpiecz kartonem wyciętym na wymiar i przyklejonym tylko na narożnikach, żeby nie zablokować zawiasów i klamki.<br>
<br>
<br>
<br>
Ściana z płyt gipsowo-kartonowych sama w sobie nie utrzyma ciężkiej szafki. Płyta ma kilka milimetrów grubości i kruszy się pod obciążeniem — kołki rozporowe do niej przeznaczone wytrzymują jedynie lekkie przedmioty. Jeśli szafka ma być wypełniona książkami, naczyniami czy narzędziami, ciężar musi zostać przeniesiony na stelaż konstrukcji. W praktyce oznacza to znalezienie profili i zamocowanie się właśnie do nich albo do warstwy nośnej za płytą.<br>
<br>
<br>
<br>
Skraplanie nasila się, gdy wykończenie utrudnia odparowanie. Duże płytki na całej ścianie to mniej fug, więc mniej miejsc, w których zbiera się woda — to plus. Ale fugi cementowe nasiąkają, więc w strefie mokrej lepiej sprawdza się fuga epoksydowa albo szczelna zaprawa. Silikon sanitarny nakładaj na suchą i odtłuszczoną powierzchnię, w jednym ruchu, bez przecierania palcem z płynem — rozcieńczony silikon odkleja się po kilku tygodniach. Zamiast dywanika z grubego włosia, który nigdy nie wysycha, wybierz matę o otwartej strukturze.<br>
<br>
<br>
<br>
Efekt surowego betonu najłatwiej osiągnąć na dwa sposoby: nakładając tynk imitujący beton albo montując płyty dekoracyjne. Różnią się nie tylko wyglądem, ale też pracochłonnością, podłożem i tym, jak będą się zachowywać po latach. Wybór zależy od tego, czy ściana ma być gładka jak z formy, czy mieć widoczne ślady szalunku i drobne nierówności.
