W kuchni i łazience oba rozwiązania wymagają innego podejścia. Tynk betonowy nadaje się na ściany nienarażone na bezpośredni kontakt z wodą, a strefę przy umywalce i blat roboczy lepiej wyłożyć płytami lub zabezpieczyć szkłem. Przy płytach sprawdź, czy nie są śliskie po zabrudzeniu — niektóre wykończenia mają zamkniętą powierzchnię, która przy kontakcie z mydłem staje się niebezpieczna. W pomieszczeniach wilgotnych fugi muszą być odporne na pleśń, a nie tylko na wodę.<br>
<br>
<br>
<br>
Jeśli pomieszczenie jest wąskie, np. korytarz o szerokości 1,2 metra, szczelina 8 mm wystarczy. W dużym salonie o długości 8 metrów lepiej dać 10 mm i dodatkowo przerwę dylatacyjną w przejściu między pomieszczeniami. Panele 8 mm są cieńsze, więc ich sztywność jest mniejsza — im większa powierzchnia, tym większe ryzyko, że zbyt ciasny montaż zakończy się falowaniem. Lepiej zostawić milimetr zapasu niż potem demontować całą podłogę.<br>
<br>
<br>
<br>
Typowe błędy pojawiają się już przy mieszaniu. Klej dozuje się wodą według instrukcji, a nie „na oko". Zbyt rzadka masa nie utrzyma płytki na ścianie, zbyt gęsta nie rozprowadzi się równomiernie i nie scali z podłożem. Mieszanie trwa tyle, ile podaje producent, z przerwą na wchłonięcie wody, a potem jeszcze krótko. Drugi częsty błąd to nakładanie kleju na zbyt dużej powierzchni: po kilkunastu minutach zaczyna się utwardzać i traci przyczepność. Lepiej nakładać fragmentami i utrzymywać tempo.<br>
<br>
<br>
<br>
Panele o grubości 8 mm zmieniają wymiary pod wpływem temperatury i wilgotności. Nawet jeśli producent deklaruje niewielką rozszerzalność, w praktyce każdy metr bieżący może pracować o kilka dziesiątych milimetra. Dlatego szczelina dylatacyjna przy ścianie nie jest ozdobą, a warunkiem, że podłoga nie zacznie się wybrzuszać ani skrzypieć.<br>
<br>
<br>
<br>
Odspojona płytka najczęściej siedzi jeszcze na tyle mocno, że odruchowo chwyta się za skuwkę, przecinak i młotek. To najkrótsza droga do pękniętej sąsiedniej płytki i do wymiany całego rzędu. Zanim cokolwiek uderzysz, sprawdź, czy płytka jest tylko odspojona od podłoża, czy też rusza się razem z fugą i sąsiadami. Pierwszy przypadek zwykle da się opanować punktowo, drugi oznacza, że problem siedzi głębiej i samo wklejenie nowej płytki nic nie da.<br>
<br>
<br>
<br>
Tynk betonowy to zaprawa mineralna lub polimerowa nakładana pacą, a potem zacierana i szlifowana. Podłoże musi być nośne, odtłuszczone i zagruntowane takim samym środkiem, jakiego wymaga producent masy. Najczęstszy błąd to kładzenie tynku na stary, słabo trzymający się gips albo na farbę olejną. Gruntowanie to nie formalność — bez niego tynk odparzy się płatami po pierwszym sezonie grzewczym. Kolejny błąd to zbyt gruba warstwa na raz. Lepiej nałożyć dwie cieńsze i przetrzeć je na styk, zanim zaczną wiązać.<br>
<br>
<br>
<br>
Dla paneli 8 mm przyjmuje się zwykle 8–10 mm odstępu od wszystkich przeszkód stałych: ścian, futryn, rur, progów i filarów. Dolna granica 8 mm wynika z tego, że sama grubość panelu daje punkt odniesienia, a górna 10 mm zabezpiecza przed błędem pomiaru i pracą podłoża. Przy pomieszczeniach dłuższych niż 8 metrów w jednej linii odstęp warto zwiększyć do 12–15 mm, bo suma wydłużeń rośnie wraz z długością podłogi.<br>
<br>
<br>
<br>
Kiedy płyty wygrywają z tynkiem Płyty dekoracyjne z betonu architektonicznego albo kompozytu montuje się szybciej i łatwiej uzyskać powtarzalny wygląd. Są cieńsze, więc nie obciążają ściany, a fugi można ukryć lub pokazać jako element rysunku. Warunek jest jeden: podłoże musi być równe, bo płyta nie wybacza garbów. Sprawdza się tu łatę o długości dwóch metrów — prześwit większy niż kilka milimetrów oznacza konieczność wyrównania. Płyty klei się na klej elastyczny, a przy większych formatach stosuje się dodatkowo kołki lub zaczepy. Nie wolno ich dociskać na siłę, bo pęknie krawędź.<br>
<br>
<br>
<br>
Jak mierzyć i czym dystansować Najprościej użyć klinów dystansowych, które wkłada się między panel a ścianę podczas układania. Wkłada się je w kilku miejscach na każdej krawędzi, nie tylko w narożnikach. Po ułożeniu całej powierzchni kliny wyjmuje się i zakłada listwę przypodłogową. Ważne, żeby listwa była mocowana do ściany, a nie do panelu — przykręcenie jej do podłogi zablokuje ruch i zniweczy całą dylatację. Zamiast klinów można użyć pasków twardej pianki o znanej grubości, ale trzeba je wyjąć przed montażem listwy.<br>
<br>
<br>
<br>
Przy drzwiach i przejściach między pomieszczeniami szczelinę traktuje się tak samo jak przy ścianie. Jeśli podłoga przechodzi przez próg bez przerwy, odstęp od progów musi wynosić co najmniej 10 mm z każdej strony. W miejscu, gdzie panel dotyka rury przechodzącej przez podłogę, wycina się otwór o średnicy większej o 16–20 mm od rury, a powstałą szczelinę zasłania ozdobną rozetą. Nie wolno uszczelniać jej na sztywno silikonem, bo to odbiera podłodze możliwość ruchu.
