Drugi krok to pozbycie się nadmiaru. Skandynawski minimalizm nie polega na pustce, ale na tym, że każdy przedmiot ma swoje miejsce. Zacznij od jednej szuflady, jednej półki, potem przejdź do całego pokoju. Zostaw rzeczy, których używasz codziennie lub które mają wartość sentymentalną. Resztę spakuj i odłóż na miesiąc. Jeśli przez ten czas nie sięgniesz po nic z pudeł, możesz je oddać bez żalu. Uwaga na pułapkę: ludzie najczęściej zatrzymują rzeczy „na wszelki wypadek". W praktyce taki zapas przez lata pozostaje nietknięty.<br>
<br>
<br>
<br>
Telewizor w sypialni bywa wygodny wieczorem, ale nocą jego obecność przeszkadza bardziej, niż się wydaje. Świecąca dioda, ciemny prostokąt na ścianie, kabel w polu widzenia — to wszystko rozprasza i utrudnia zasypianie. Dobra wiadomość jest taka, że ekran można zasłonić lub schować bez przebudowy wnętrza. Trzeba tylko wybrać metodę dopasowaną do tego, jak telewizor jest zamontowany i ile miejsca jest wokół niego.<br>
<br>
<br>
<br>
Światło to drugi element, o którym większość zapomina. Lampa biurkowa musi dawać wąski, skierowany strumień światła na blat, a nie rozświetlać całe pomieszczenie. Po skończonej pracy wyłącz ją i zapal osobną lampkę przy łóżku. Ten rytuał jest sygnałem dla organizmu, że strefa pracy jest zamknięta. Nie ustawiaj biurka tyłem do okna — powstaje cień na blacie i szybko sięgasz po mocniejsze światło, które rozjaśnia całą sypialnię.<br>
<br>
<br>
<br>
Od strony ulicy liczy się przede wszystkim okno. Jeśli masz stare, pojedyncze szyby, sama uszczelka nie wystarczy — potrzebna jest szyba zespolona o różnych grubościach tafli i rama z przekładką termiczną. Uwaga na typowy błąd: montaż okna „na piankę" bez taśmy rozprężnej i bez prawidłowego osadzenia. Jeśli okno dotyka muru na sztywno, drgania z ulicy przenoszą się przez ramę do wnętrza. Poprawny montaż to warstwa pianki, taśma paroszczelna od środka i paroprzepuszczalna od zewnątrz, oraz szczelina dylatacyjna na obwodzie.<br>
<br>
<br>
<br>
Niezależnie od wybranej metody, najpierw zmierz szerokość i wysokość ekranu wraz z podstawą lub uchwytem, a potem zaplanuj osłonę z zapasem kilku centymetrów z każdej strony. Sprawdź, czy prowadnica nie koliduje z lampą, obrazem czy kontaktem. I przetestuj całość przez kilka nocy — dopiero wtedy okaże się, czy zasłona nie hałasuje przy ruchu i czy rzeczywiście daje ciemność, której potrzebujesz do snu.<br>
<br>
<br>
<br>
Większość mieszkań ma pomieszczenie, które przez 350 dni w roku stoi puste, a przez pozostałe 15 służy jako składzik na pranie i deskę do prasowania. Nazywanie go pokojem gościnnym to nadużycie. Zanim zaczniesz urządzać taki pokój od nowa, policz realnie, ile nocy w roku ktoś w nim faktycznie śpi. Jeśli wynik jest jednocyfrowy, projektuj go przede wszystkim pod codzienne funkcje, a funkcję gościnną potraktuj jako dodatek.<br>
<br>
<br>
<br>
<b>Zacznij od podziału na strefy</b>. W dużych grupach dzieci warto wyznaczyć osobne miejsca na plecaki, buty i kurtki. W przedpokoju postaw niskie półki lub wieszaki na wysokości dziecka, aby mogło samo odłożyć swoje rzeczy. Buty trzymaj w jednym miejscu – najlepiej na specjalnej macie lub w pojemnikach. Unikniesz wtedy porozrzucanych par i przyspieszysz poranne wyjście. Pamiętaj, by każda strefa była oznaczona – kolorami lub obrazkami, jeśli dzieci nie umieją jeszcze czytać.<br>
<br>
<br>
<br>
Kiedy maskownica, a kiedy szafa na kółkach Drugi sposób to maskownica, czyli sztywna lub półsztywna osłona zawieszona na prowadnicy lub uchwycie. Sprawdza się przy telewizorach stojących na szafce — osłona opuszcza się przed ekran jak roleta. Uwaga na mechanizm: tanie prowadnice lubią się zacinać, a szarpanie osłoną przy telewizorze to prosty sposób na uszkodzenie matrycy. Lepiej wybrać prowadzenie na rolkach lub magnesach, które działa płynnie i cicho. Magnesy mają jednak wadę — mogą zakłócać pracę niektórych pilotów i czujników.<br>
<br>
<br>
<br>
Najprostsze rozwiązanie to zasłona na prowadnicy. Jeśli telewizor wisi na ścianie, wokół niego montuje się szynę sufitową i lekki panel z tkaniny. W ciągu dnia panel zsuwa się na bok albo podciąga do góry, wieczorem opuszcza się go przed ekran. Ważne, żeby panel nie dotykał ekranu — zostaw co najmniej kilka centymetrów odstępu, bo ciepło z telewizora musi mieć gdzie uciekać. Tkanina powinna być gęsta i matowa. Cienka, jasna zasłona przepuści podświetlenie matrycy i podczerwień z pilota, a wtedy cały zabieg traci sens.<br>
<br>
<br>
<br>
Największym wrogiem takiego pokoju jest przechowywanie. Gdy pozwolisz, żeby stał się składzikiem rzeczy „na potem", po pół roku nie będzie się dało w nim spać. Ustal zasadę: w tym pomieszczeniu nie trzyma się nic, co nie ma przypisanej funkcji w ciągu najbliższych dwóch tygodni. Rzeczy sezonowe pakuj w pojemniki i wynoś na górne półki szafy w przedpokoju albo do piwnicy.<br>
<br>
<br>
<br>
<img src="https://www.freepixels.com/class=" style="max-width:430px;float:right;padding:10px 0px 10px 10px;border:0px;">Typowe błędy popełniane przy takich rozwiązaniach to zasłanianie telewizora na sztywno, bez dostępu powietrza, oraz mocowanie osłon do samego ekranu. Telewizor po kilku godzinach pracy jest ciepły, a zamknięcie go w szczelnej obudowie skraca życie podzespołów. Drugi częsty błąd to ignorowanie diody standby — nawet zasłonięty ekran może świecić, jeśli lampka nie jest zaklejona lub wyłączona w ustawieniach. Warto też pamiętać o kablu zasilającym: jeśli zwisa luźno przed osłoną, będzie psuł efekt i zaczepiał się o prowadnicę.
