Łazienki w blokach z lat 70. mają zwykle od trzech do czterech metrów kwadratowych i jeden wspólny problem: wszystko w niej jest za duże jak na tę powierzchnię. Wanna stoi na całej szerokości, pralka zabiera kąt przy drzwiach, a umywalka z lat siedemdziesiątych jest płaska i szeroka. Zanim cokolwiek kupisz, zmierz dokładnie pomieszczenie — nie tylko długość ścian, ale też szerokość drzwi, wysokość pod parapetem i odległość odpływu od ściany. Bez tych trzech wymiarów każdy remont zamieni się w wymianę rzeczy na inne, które też nie pasują.<br>
<br>
<br>
<br>
Najczęstsze błędy? Zasłanianie okna na korytarz grubą, ciemną tkaniną bez uszczelnienia ramy — hałas i przeciąg zostają, a pokój robi się jeszcze ciemniejszy. Drugi błąd to jedna mocna żarówka pod sufitem i brak jakiegokolwiek światła na wysokości łóżka. Trzeci — stawianie łóżka bezpośrednio pod oknem na korytarz, gdzie każde przejście sąsiada budzi. Ustaw łóżko przy ścianie wewnętrznej, z dala od drzwi i okna.<br>
<br>
<br>
<br>
Mieszkania w blokach z lat 60. i 70. często mają pomieszczenie, które formalnie jest sypialnią, ale jego jedyne okno wychodzi na klatkę schodową albo na wspólny korytarz. Taka sytuacja wymusza dwa działania naraz: odcięcie się od tego, co dzieje się za szybą, i zbudowanie światła od podstaw wewnątrz pokoju. Bez tego sypialnia staje się ciemnym, dusznym schowkiem, w którym nikt nie chce spać.<br>
<br>
<br>
<br>
Postawienie roweru na tylne koło, opartego o ścianę, brzmi kusząco, ale w wąskim przedpokoju zajmuje dokładnie tyle samo miejsca co rower stojący normalnie — tylko w innym wymiarze. Pion ma sens przy szerokości pomieszczenia poniżej metra, gdzie liczy się każdy centymetr podłogi. Wtedy warto zdjąć przednie koło albo użyć uchwytu mocowanego do ściany, który trzyma rower za tylny trójkąt. Uwaga na ściany z płyt gipsowo-kartonowych: uchwyt z rowerem ważącym kilkanaście kilogramów wyrwie się razem z fragmentem płyty, jeśli nie trafisz w profil. Zawsze szukaj krawędzi profilu albo użyj kołków rozporowych przeznaczonych do pustych ścian.<br>
<br>
<br>
<br>
Kuchnia w bloku z lat 70. rzadko ma więcej niż 6–8 m², a często jest to prostokąt z oknem na końcu i drzwiami po środku. Zamiast burzyć ściany, lepiej wykorzystać to, co jest. Poniżej pięć rozwiązań, które mieszczą się w standardowych wymiarach i nie wymagają wymiany instalacji. Uwaga: przed wierceniem w ścianie sprawdź, czy nie biegnie w niej pion wodny lub kanał wentylacyjny — w starych blokach są one często w nietypowych miejscach.<br>
<br>
<br>
<br>
Na koniec rzecz, o której się zapomina: w blokach z lat 70. często są grzejniki pod oknem i nisze przy pionie. Nie zabudowuj grzejnika szczelnie — traci wtedy moc, a zimą salon będzie niedogrzany. Zostaw co najmniej kilka centymetrów odstępu od ściany i góry. Jeśli masz balkon, nie traktuj go jak składziku: dobre drzwi balkonowe i jasna zasłona wystarczą, żeby optycznie dołożyć metr szerokości. Mały salon urządzony konsekwentnie — z jedną strefą wypoczynkową, jasną podłogą i światłem na kilku poziomach — działa lepiej niż duży pokój z przypadkowymi meblami.<br>
<br>
<br>
<br>
Planowanie oświetlenia sypialni zaczyna się od ustalenia, do czego światło ma służyć. W tym pomieszczeniu potrzebne są co najmniej trzy scenariusze: poranny, gdy szukasz ubrań w szafie, wieczorny, gdy czytasz w łóżku, oraz nocny, gdy wstajesz do łazienki. Jeden punkt świetlny nie obsłuży wszystkich trzech, dlatego projektowanie warto zacząć od listy czynności, a dopiero potem przejść do wyboru opraw.<br>
<br>
<br>
<br>
Światło w bloku z lat 70. to często jeden żyrandol na środku sufitu. To za mało. Dodaj dwie lub trzy lampy punktowe: kinkiet przy kanapie do czytania, małą lampkę na komodzie i światło skierowane na ścianę za telewizorem. Światło skierowane w górę lub w ścianę rozjaśnia pomieszczenie bez oślepiania. Jeśli sufit jest niski, nie montuj dużego żyrandola na krótkim zwisie — lepsza będzie płaska oprawa lub kilka mniejszych punktów. Pamiętaj, że w starych blokach instalacja bywa dwuprzewodowa; przed wymianą oświetlenia sprawdź, czy w puszce jest przewód ochronny, i nie przeciążaj jednego obwodu.<br>
<br>
<br>
<br>
Kinkiety przy łóżku — gdzie je zamontować Kinkiet przy łóżku ma świecić na książkę, a nie na twarz współspacza. Montuj go na wysokości około 90–110 cm od podłogi, czyli mniej więcej na poziomie materaca, i wybierz model z ruchomym ramieniem albo z kloszem skierowanym w dół. Sprawdź, czy włącznik jest w zasięgu ręki leżąc — jeśli nie, dołóż osobny przewód z przełącznikiem przy zagłówku. Najczęstszy błąd to kinkiet zawieszony zbyt wysoko i zbyt daleko od łóżka: wtedy światło rozprasza się po całym pomieszczeniu, a do czytania i tak brakuje. Druga pułapka to kinkiety symetrycznie po obu stronach łóżka, gdy jedno z was czyta, a drugie śpi — lepiej dać niezależne włączniki.
