Koralowce to inna kategoria. Nie chodzi o żywe okazy, ale o martwe fragmenty znajdowane na plaży lub pozyskiwane legalnie. Są ciężkie, chłoną wilgoć i mogą pylić. Przed zawieszeniem należy je dokładnie wypłukać w słodkiej wodzie i wysuszyć w cieniu – słońce powoduje pęknięcia. Potem można je polakierować lub zanurzyć w rozcieńczonym kleju do kamienia. Montaż na ścianie wymaga kołków rozporowych, ponieważ koralowiec waży więcej, niż się wydaje. Najlepiej prezentują się w grupach – trzy lub pięć fragmentów o różnej wielkości, ułożonych na jednej linii lub w łuku.<br>
<br>
<br>
<br>
Najczęstsze zaniedbania dotyczą czyszczenia. Resztki paliwa i osad zbieraj miękką ściereczką dopiero po całkowitym wystudzeniu urządzenia. Do palnika nie wlewaj wody ani płynów czyszczących na bazie rozpuszczalników — wystarczy wilgotna szmatka. Szyby w obudowie przecieraj środkiem do szyb dopiero po zdjęciu lub odsunięciu palnika, żeby nie uszkodzić powłoki. Raz na sezon sprawdź stan uszczelek i połączeń, zwłaszcza jeśli biokominek stoi na tarasie.<br>
<br>
<br>
<br>
Co wkładać do środka? Korzenie: marchew, buraki, rzodkiew, seler — przetrwają tygodnie, jeśli nie obetniesz im naci i ułożysz je warstwami w wilgotnym piasku. Kapustę i kalarepę stawiaj na półce, nie w piasku. Warzywa liściaste, jak sałata czy szpinak, wytrzymają krótko — lepiej zbierać je na bieżąco z balkonowej grządki niż magazynować. Pomidory trzymaj osobno, bo wydzielają etylen przyspieszający dojrzewanie sąsiadów.<br>
<br>
<br>
<br>
Zacznij od wyboru wkładu. Palnik ceramiczny lub ze stali nierdzewnej działa podobnie, ale różni się trwałością i sposobem regulacji płomienia. Wkłady otwarte są tańsze i dają żywy ogień, lecz zużywają więcej paliwa. Wkłady z komorą spalania i szybą zabezpieczającą pozwalają kontrolować wysokość płomienia i rzadziej wymagają uzupełniania. Jeśli biokominek ma wisieć na ścianie, sprawdź nośność podłoża i sposób odprowadzania ciepła od górnej krawędzi obudowy.<br>
<br>
<br>
<br>
Kolekcje koralowców często gromadzą kurz. Aby temu zapobiec, warto trzymać je w płaskich gablotach lub pod szkłem. Jeśli jednak mają wisieć bez osłony, trzeba je odkurzać miękkim pędzlem co dwa tygodnie. Nie wolno używać mokrych ściereczek – woda zostawia plamy i może rozpuścić strukturę. Podobnie z kwiatami: delikatne suszki czyści się wyłącznie strumieniem powietrza z gruszki lub suszarką ustawioną na najniższy nawiew.<br>
<br>
<br>
<br>
Utrzymanie sprawności sprowadza się do trzech rzeczy: kontroli szczelności pojemników, sprawdzania, czy ogniwa nie spuchły, oraz okresowego pomiaru temperatury powierzchni mebla. Jeśli po tygodniu upałów różnica między meblem z PCM a zwykłym jest mniejsza niż 1°C, problemem jest najczęściej brak nocnej regeneracji albo zbyt mała masa. Wtedy sensowniej dołożyć ogniwa lub poprawić wentylację niż wymieniać cały zestaw. Pamiętaj też, że PCM to nie źródło chłodu — to bufor, który opóźnia nagrzewanie i łagodzi szczyty.<br>
<br>
<br>
<br>
Ustawienie ma większe znaczenie, niż się wydaje. Nie stawiaj biokominka pod półką, firaną ani w pobliżu materiałów łatwopalnych. Zachowaj odstęp od ściany zgodny z instrukcją — zwykle kilkanaście centymetrów — i nigdy nie przenoś płonącego urządzenia. Jeśli w domu są dzieci lub zwierzęta, wybierz model z osłoną i ustaw go poza głównym szlakiem komunikacyjnym. Wtedy biokominek zostaje tym, czym ma być: źródłem nastrojowego ciepła i spokojnym elementem dekoracji, a nie powodem do nerwów.<br>
<br>
<br>
<br>
Najpierw przygotowanie surowca. Fusy rozłóż cienką warstwą na blasze i susz w piekarniku w temperaturze około 60–70°C przez 2–3 godziny, mieszając co pół godziny. Wilgotność musi spaść poniżej 5%, inaczej w trakcie druku powstanie para, a warstwy się rozwarstwią. Po wysuszeniu zmiel je w młynku do kawy na frakcję 0,2–0,5 mm. Większe ziarna zatkają dyszę 0,4 mm, mniejsze — zwiększą chłonność wilgoci z powietrza.<br>
<br>
<br>
<br>
Ilość paliwa dobierz do czasu, jaki chcesz spędzić przy ogniu. Jednorazowe napełnienie zwykle wystarcza na kilka godzin, ale im wyższy płomień, tym szybciej ucieka etanol. Reguluj moc, przesuwając przysłonę lub zmniejszając powierzchnię otwartego palnika, zamiast dolewać paliwo w trakcie. Pamiętaj, że biokominek produkuje przede wszystkim ciepło i parę wodną — nie zastąpi ogrzewania całego mieszkania, choć w chłodne wieczory potrafi wyraźnie podnieść temperaturę w jednym pomieszczeniu.<br>
<br>
<br>
<br>
Zacznij od podstawy. Duża, niepolewana donica z terakoty o grubości ścianek co najmniej centymetra gromadzi chłód z nocy i oddaje go w dzień. Do środka wstaw mniejszą doniczkę lub skrzynkę z warzywami, a przestrzeń między ściankami wypełnij piaskiem zmieszanym z drobnym żwirem. Piasek podlewa się codziennie wodą — parując, obniża temperaturę w komorze wewnętrznej o kilka stopni względem otoczenia. To ta sama zasada, co w dawnych glinianych chłodziarkach.
