Klej dobiera się do rodzaju tapety, nie odwrotnie. Do papierowych stosuje się klej w tubce lub proszkowy o niskiej zawartości wody, do winylowych i flizelinowych — gotowe kleje przeznaczone do cięższych materiałów. Zbyt gęsty klej tworzy grudki i utrudnia przesuwanie pasa, zbyt rzadki spływa i nie wiąże. Pas kroi się z zapasem kilku centymetrów na górze i dole, a potem dociska wałkiem do ściany. Klej nakłada się równomiernie: na pas lub bezpośrednio na ścianę, zależnie od instrukcji producenta. Ważne, żeby nie przesadzić z ilością przy krawędziach — wyciekający klej zostawia trwałe plamy na licu tapety.<br>
<br>
<br>
<br>
Oświetlenie zmienia balkon bardziej niż nowe meble. Zamiast jednej lampy sufitowej zamontuj dwie lub trzy małe oprawy punktowe na ścianie lub pod barierką. Światło ciepłe, o barwie zbliżonej do zachodzącego słońca, jest przyjemniejsze niż zimne białe. Jeśli nie masz gniazdka na balkonie, wybierz lampy zasilane bateriami lub ogniwami słonecznymi — montaż bez wiercenia w elewacji. Uważaj na przedłużacze prowadzone przez drzwi balkonowe: to najczęstsza przyczyna zwarć i uszkodzeń uszczelek. Kable prowadź po ścianie w listwach, a połączenia chroń przed deszczem.<br>
<br>
<br>
<br>
Montaż ramki sprowadza się do przykręcenia prowadnic wkrętami do ramy okiennej lub wklejenia ich na taśmę montażową. Wkręty lepiej wchodzą w PVC niż w aluminium; przy aluminium użyj wierteł do metalu i nie dokręcaj na siłę. Rolki wymagają wypoziomowania kasety — nawet kilkumilimetrowy przechył powoduje, że siatka się zacina. Taśma montażowa sprawdza się tylko na gładkich, odtłuszczonych powierzchniach; przy starym uszczelnieniu odpadnie po pierwszym sezonie. Po montażu sprawdź szczelinę przy zawiasach — tam najczęściej wlatują komary.<br>
<br>
<br>
<br>
Tapeta to nie tylko kolor na ścianie, ale też warstwa, która musi przetrwać lata. Wybór rodzaju ma większe znaczenie niż wzór, bo od niego zależy, czy ściana będzie oddychać, czy da się ją umyć i jak trudno będzie ją zdjąć. Tapety papierowe są tanie i łatwe w montażu, ale nie lubią wilgoci i szybko się niszczą. Winylowe, z warstwą spienioną lub gładką, wytrzymują szorowanie, więc sprawdzają się w kuchni i przedpokoju. Flizelina to podkład, który nie chłonie kleju tak mocno, dzięki czemu klej nakłada się na ścianę, a nie na pas. Tapety tekstylne i z włókien naturalnych wyglądają efektownie, ale wymagają suchego pomieszczenia i delikatnego czyszczenia. Przed zakupem warto sprawdzić, czy dany rodzaj nadaje się do pomieszczeń o podwyższonej wilgotności.<br>
<br>
<br>
<br>
Niezależnie od wybranej metody, przed zakryciem rur sprawdź, czy nie ma na nich śladów rdzy lub wycieków. Zamaskowana nieszczelność to kosztowna naprawa, gdy woda zdąży zniszczyć podłogę i ściany. Jeśli rury są stare i mocno skorodowane, najpierw je oczyść, pomaluj farbą antykorozyjną, a dopiero potem zakładaj osłonę. I jeszcze jedno: nie zakrywaj zaworów i odpowietrzników na głucho. Dostęp do nich musi być możliwy w kilka sekund, bez odkręcania połowy zabudowy.<br>
<br>
<br>
<br>
<b>Trzeci sposób to osłony z</b> tworzywa lub metalu, dostępne w wersjach na rury o różnych średnicach. Wybierz model z zatrzaskiem, żeby nie trzeba było rozkręcać instalacji. Przycinaj osłonę piłką do metalu lub nożem do tworzyw, a krawędzie przeszlifuj papierem ściernym. Największy błąd to kupno osłony na styk — bez luzu. Rura pod wpływem temperatury pracuje, więc zostaw co najmniej 2 mm zapasu na każdym łączeniu.<br>
<br>
<br>
<br>
Antresola ma sens tylko wtedy, gdy wysokość pomieszczenia pozwala na dwa poziomy bez uczucia ciasnoty. Minimum to około 4,5 metra, przy czym komfort zaczyna się przy 5 metrach. Przy 4 metrach nadal da się zrobić antresolę, ale dolna kondygnacja będzie niska i przytłaczająca. Zmierz wysokość od podłogi do sufitu, a nie od podłogi do belki stropowej. Jeśli różnica między najwyższym i najniższym punktem sufitu jest duża, antresola może wymagać niwelacji poziomów, co zwiększa koszty i komplikuje konstrukcję.<br>
<br>
<br>
<br>
Pomiar wykonujesz przy zamkniętym skrzydle. Mierz szerokość i wysokość w świetle ościeżnicy, w trzech miejscach — góra, środek, dół — i wybierasz najmniejszy wynik. Do tego dodajesz zapas na prowadnice, zwykle po kilka milimetrów z każdej strony. Typowy błąd to pomiar przy otwartym oknie albo branie wymiaru z zewnątrz budynku. Drugi błąd: pominięcie klamek i zawiasów, które wystają poza ramę i blokują prowadnicę. Jeśli w oknie jest nawiewnik, zmierz jego odległość od krawędzi — moskitiera nie może go zasłaniać.<br>
<br>
<br>
<br>
Czwarty sposób to tkanina lub roleta rzymska naciągnięta na stelażu. Sprawdza się przy kaloryferach niskich, gdzie rury idą poziomo tuż nad podłogą. Materiał musi być naturalny i przewiewny — len, bawełna, ewentualnie siatka. Unikaj grubych, szczelnych tkanin, bo zatrzymają cyrkulację powietrza i grzejnik zacznie grzać słabiej. Zasłona nie może dotykać rury ani samego kaloryfera.
