Trzy przewody — zasilanie, HDMI i ewentualnie antenowy lub sieciowy — muszą dojść do telewizora bez zwisających pętli. Najprościej zrobić to w ścianie, jeśli jest gipsowo-kartonowa na stelażu: wtedy prowadzisz przewody w rurkach osłonowych między dwoma puszkami za ekranem i przy podłodze. W ścianie murowanej wykuwa się bruzdy, ale wcześniej sprawdź, czy nie biegnie tam instalacja elektryczna lub wodna. Pamiętaj, że przewód zasilający musi mieć zapas długości, żeby wysunąć telewizor z uchwytu.<br>
<br>
<br>
<br>
Najważniejsza decyzja zapada przed zamówieniem korpusów: szerokość i wysokość frontów. Standardowy korpus 60 cm przyjmuje szufladę o szerokości wewnętrznej od 45 do 53 cm, zależnie od grubości boków i systemu prowadnic. Głębokość szuflady powinna być o kilka centymetrów mniejsza od głębokości korpusu — zapas na prowadnicę i ewentualne zderzaki. Wysokości frontów dobiera się pod zawartość: niski na sztućce i przyprawy, średni na talerze i garnki, wysoki na miski i pojemniki. Typowy błąd to cztery równe szuflady w szafce, w której połowa rzeczy jest wyższa niż 15 cm i nie mieści się pod blatem.<br>
<br>
<br>
<br>
Prowadnice rolkowe są tańsze, ale mają dwie wady: mniejszy udźwig i tendencję do wypadania przy mocnym szarpnięciu. Prowadnice kulkowe, zwłaszcza z pełnym wysuwem, pozwalają wyjąć całą zawartość bez sięgania w tył i przenoszą większe obciążenie. Mechanizm z cichym domykiem kosztuje więcej, ale eliminuje trzask i chroni fronty. Nie warto oszczędzać na prowadnicach w szufladach na garnki i zapasy — to właśnie tam obciążenie jest największe, a awaria oznacza demontaż całego frontu. Przy zakupie sprawdzaj udźwig podany dla pary, nie dla pojedynczej prowadnicy, i zwróć uwagę na sposób mocowania: wkręty w płycie wiórowej trzymają słabiej niż systemowe zaczepy w prowadniku.<br>
<br>
<br>
<br>
<img src="https://shotstash.com/wp-content/uploads/2018/11/shot-stash-job-interview-1.jpg" style="max-width:400px;float:left;padding:10px 10px 10px 0px;border:0px;">Montaż w bloku utrudniają nierówne ściany i stare ościeżnice. Przed osadzeniem ramy usuń resztki pianki, pył i luźny tynk. Ramę ustaw w pionie i poziomie, a kliny wbijaj dopiero po sprawdzeniu przekątnych. Piankę nakładaj punktowo, nie wypełniaj całej szczeliny od razu, bo rozprężając się, potrafi wygiąć cienką ościeżnicę. Po związaniu pianki nadmiar obetnij, a szczelinę zakryj listwą maskującą. Drzwi do łazienki powinny mieć uszczelkę na całym obwodzie — inaczej zapachy i para przedostaną się na korytarz.<br>
<br>
<br>
<br>
Najskuteczniejsza wentylacja to nie jeden duży otwór, tylko przepływ od dołu do góry. W plecach szafki zrób otwory o średnicy 3–4 cm, po kilka na każde pole. W drzwiach zostaw szczelinę 5–8 mm albo wstaw front ażurowy. Jeśli szafka stoi na nóżkach o wysokości 5 cm, powietrze krąży pod spodem. Nie zabudowuj szafki od dołu do samej podłogi na płasko — to najczęstszy powód, dla którego zapach zostaje w środku. W miejscu bez okna przyda się też pochłaniacz wilgoci, wymieniany raz na kilka tygodni.<br>
<br>
<br>
<br>
Podcięcie dolnej krawędzi skrzydła to nie ozdoba, lecz element wentylacji. W łazience z wentylacją grawitacyjną powietrze musi mieć skąd wejść, żeby wywiew działał. Zostaw szczelinę 1,5–2 cm między dołem skrzydła a podłogą albo wykonaj podcięcie w skrzydle na wysokość 2 cm. Przy płytkach na podłodze i progu z kamienia podcięcie robi się w skrzydle, nie w progu. Jeśli w łazience jest kratka wywiewna mechaniczna, szczelina 1 cm wystarczy, ale przy wentylacji naturalnej 2 cm to minimum.
