Projekt: materiał, otwory i proporcje Do zabudowy w mieszkaniu najczęściej stosuje się płytę MDF, sklejkę lub drewno. Materiał musi być sezonowany, żeby po włączeniu ogrzewania nie pękał. Front wykonaj z otworami o łącznej powierzchni co najmniej 30–40% powierzchni płyty. Sprawdzą się pionowe szczeliny o szerokości 8–12 mm albo siatka otworów w rozstawie 2–3 cm. Zbyt gęsta kratka wygląda dobrze na zdjęciu, ale dławi przepływ. Górę zostaw otwartą lub zrób z listew o prześwicie 2–3 cm. Nie zamykaj boków na głucho — jeśli maskownica stoi przy ścianie, boki mają znaczenie mniejsze, ale przy wolnostojącej zabudowie potrzebne są szczeliny również po bokach.<br>
<br>
<br>
<br>
<img src="http://www.imageafter.com/image.php?image=b1undersidegun001.jpg&dl=1" style="max-width:440px;float:left;padding:10px 10px 10px 0px;border:0px;">Stół rozkładany: kiedy naprawdę się opła<br>
<br>
<br>
<br>
Kryształy dodają sypialni wieczorowego charakteru, ale w nadmiarze zamieniają ją w scenę kabaretową. Klamki, uchwyty i jedna lampa z kryształowymi elementami to wystarczająca dawka. Typowy błąd to kryształowy żyrandol nad łóżkiem — po pierwsze wisi nad głową, po drugie rzuca rozproszone cienie na ściany i utrudnia zasypianie. Lepszym rozwiązaniem są dwie małe lampki na szafkach nocnych, każda z pojedynczym kryształowym zwisem. Światło ustaw na ciepłe, maksymalnie 2700 kelwinów, inaczej kryształ będzie wyglądał jak plastik.<br>
<br>
<br>
<br>
Zacznij od zmierzenia grzejnika i odstępu od ściany oraz podłogi. Dolna szczelina powinna mieć co najmniej tyle, ile wynosi 50–60% wysokości żeberek — w praktyce 5–8 cm. Górna szczelina to minimum 8–10 cm, a szczelina między tyłem maskownicy a ścianą przynajmniej 2–3 cm. Jeśli grzejnik ma zawór termostatyczny, zostaw wokół niego swobodny dostęp, inaczej głowica będzie mierzyć temperaturę wnętrza obudowy, a nie pokoju.<br>
<br>
<br>
<br>
Montaż zacznij od najdłuższej ściany, żeby błędy schować w najmniej widocznym miejscu. Kołki i wkręty stosuj, gdy ściana jest mocna, a listwa sztywna; klej montażowy wybierz do gładkich, równych powierzchni i lekkich profili. Wkręty wkręcaj w rozstawie 40–50 cm, a przy kablach zaznacz trasę, żeby nie uszkodzić przewodów. Po montażu uzupełnij łączenia akrylem malarskim i pomaluj, jeśli listwa tego wymaga. Nie dociskaj listwy do podłogi na siłę — zostaw niewielki luz, bo podłoga i tak pracuje.<br>
<br>
<br>
<br>
Materiał dobieraj do funkcji pomieszczenia, nie do zdjęcia z katalogu. MDF lakierowany lub foliowany sprawdza się w suchych pokojach, jest tani i łatwo się tnie, ale pęcznieje od wody. Drewno sosnowe czy dębowe jest trwalsze i można je przemalować, jednak wymaga sezonowania i wykończenia. PVC i polistyren to rozwiązanie do łazienek i pralni, bo nie chłoną wilgoci, choć tańsze wersje mają widoczne łączenia. Aluminium i stal nierdzewna pasują do wnętrz nowoczesnych i przemysłowych, ale są zimne w dotyku i trudno w nich ukryć kable.<br>
<br>
<br>
<br>
Przed zakupem sprawdź, czy w zestawie jest instrukcja montażu i czy wzór występuje w potrzebnej liczbie brytów. Zamów jeden pas więcej, niż wynika z obliczeń — zapas pozwala poprawić błąd i służy do ewentualnych napraw. Świeżo położoną fototapetę zostaw na dobę bez wietrzenia i bez nagłych zmian temperatury, żeby klej związał równomiernie.<br>
<br>
<br>
<br>
Na koniec zostaw sobie możliwość regulacji. Jeśli po sezonie grzewczym okaże się, że w pokoju jest chłodniej niż wcześniej, powiększ szczelinę dolną lub górną, zamiast od razu rezygnować z maskownicy. Dobrze zaprojektowana obudowa nie odbiera ciepła — porządkuje tylko jego drogę.<br>
<br>
<br>
<br>
Typowe błędy to sklejanie brytów na zakładkę, docinanie na mokro bez zapasu oraz montaż przy otwartym oknie, gdy przez przeciąg tapeta przesycha nierównomiernie. Nie dociskaj krawędzi palcami — zostawiają tłuste ślady, które po wyschnięciu są widoczne. Jeśli w pomieszczeniu jest wilgotno, wybierz wzór o większej odporności na wilgoć i rozważ dodatkowe zabezpieczenie krawędzi przy podłodze.<br>
<br>
<br>
<br>
Na koniec zostaw sobie dostęp do licznika, zaworów lub gniazda, jeśli znajdują się we wnęce. Najprościej wyciąć otwór rewizyjny w jednym z modułów i zamaskować go zaślepką na zatrzask. Zabudowa, której nie da się zdemontować w 10 minut, prędzej czy później stanie się problemem.<br>
<br>
<br>
<br>
Koszt przedsięwzięcia zależy od trzech rzeczy: powierzchni ściany, rodzaju podłoża i tego, czy montaż wykonujesz sam. Najwięcej pochłania przygotowanie ściany — gładzie, gruntowanie, czas. Sam materiał bywa tańszy niż praca, ale źle położona fototapeta nie da się poprawić bez wymiany całego brytu. Jeśli ściana jest w złym stanie, lepiej najpierw zainwestować w jej wyrównanie, a wzór wybrać później.<br>
<br>
<br>
<br>
Podłoże decyduje o tym, czy tapeta przetrwa Ściana musi być sucha, czysta, gładka i zagruntowana. Stare tapety usuń w całości, a jeśli pod spodem jest farba o wysokim połysku, zmatuj ją lub zmyj odtłuszczaczem. Świeży tynk wymaga kilku tygodni schnięcia — wilgoć w podłożu to najczęstsza przyczyna odchodzenia krawędzi i pęcherzy. Gruntowanie wzmacnia podłoże i wyrównuje chłonność, dzięki czemu klej nie wsiąka nierównomiernie. Pęknięcia i ubytki wypełnij gładzią i przeszlifuj papierem o drobnej gradacji, a potem odkurz ścianę.
