<img src="http://a.rgbimg.com/cache1qSZvV/users/m/mz/mzacha/600/n7EY8Yc.jpg" style="max-width:400px;float:left;padding:10px 10px 10px 0px;border:0px;">Przed montażem sprawdź, czy podłoże jest nośne, suche i odtłuszczone. Stare, sypiące się tynki trzeba zbić, a luźne fragmenty gipsu usunąć. Ścianę gruntuje się preparatem wzmacniającym o odpowiedniej do chłonności podłoża sile. Jeśli podłoże jest słabe albo okładzina ciężka, montuje się płytę nośną lub siatkę z włókna szklanego zatopioną w zaprawie. Pamiętaj o dylatacjach przy narożnikach i przy podłodze — cegła pracuje razem z budynkiem i bez szczelin potrafi pękać.<br>
<br>
<br>
<br>
Jeśli po tych zmianach nadal czujesz, że w połowie pokoju jest ciepło, problemem jest bryła pomieszczenia, a nie sam nawiew. Długie, wąskie pokoje z meblami pod ścianami blokują przepływ. Przesunięcie szafy czy regału o pół metra od ściany potrafi otworzyć kanał, którym powietrze przejdzie na drugi koniec. Zasłony i rolety opuszczone do połowy okna działają jak przegroda — chłodne powietrze zostaje po jednej stronie, a słońce po drugiej grzeje tę samą przestrzeń. Zacznij od nawiewu i wentylatora, dopiero potem przestawiaj meble. Największy błąd to kupowanie mocniejszego klimatyzatora, gdy wystarczyło obrócić łopatki i dostawić wiatrak po drugiej stronie pokoju.<br>
<br>
<br>
<br>
Drugi element to wentylator stojący lub sufitowy. Klimatyzator sam nie wytwarza cyrkulacji w skali pokoju — on tylko schładza powietrze w swoim bezpośrednim sąsiedztwie. Ustaw wentylator po przeciwnej stronie pomieszczenia, skierowany w stronę nawiewu klimatyzatora, i włącz go na niskie obroty. Powstanie zamknięty obieg: chłodne powietrze z jednostki jest rozdmuchiwane po pokoju, ciepłe wraca do niej górą. Wentylator sufitowy ustaw na kierunek odwrotny, czyli tak, żeby zasysał powietrze do góry — wymusi to ruch ku sufitowi, gdzie zbiera się najcieplejsza warstwa.<br>
<br>
<br>
<br>
<strong>Aranżacja wnętrza nie polega</strong> na kupowaniu drogich mebli ani kopiowaniu zdjęć z katalogów. Największe wrażenie robią rozwiązania, w których wszystko ma swoje miejsce, a poszczególne elementy łączą się w spójną całość. Zanim zaczniesz przestawiać szafy i zamawiać dodatki, ustal jedno: jak chcesz się czuć w danym pomieszczeniu. Od tego zależą kolory, światło i faktury. Bez tej decyzji każdy zakup będzie przypadkowy, a efekt — przypadkowy również.<br>
<br>
<br>
<br>
<span style="font-weight: bolder;">Klejenie zacznij od dołu, od</span> narożnika, który jest najbardziej widoczny. Klej nakładaj pacą z zębami na ścianę i cienko na spód cegły, żeby uzyskać pełne krycie. Pierwszą warstwę wyrównaj poziomicą i klinami, kolejne układaj z przesunięciem spoiny, chyba że projekt zakłada regularny wzór. Fugowanie rób po związaniu kleju, zwykle po jednym dniu, masą o elastyczności dopasowanej do materiału. Zbyt wczesne fugowanie to typowy błąd — wyciąga klej i powoduje zapadnięcia. Świeżą fugę przecieraj gąbką na mokro, ale nie wycieraj cegły do sucha, bo zabierzesz spoiwo ze spoin.<br>
<br>
<br>
<br>
Ściana z cegły dekoracyjnej w mieszkaniu wygląda dobrze tylko wtedy, gdy jest dobrze dobrana do podłoża i warunków panujących w pomieszczeniu. Zanim cokolwiek zamówisz, sprawdź, na czym ma leżeć okładzina: beton, gładź gipsowa, płyta gipsowo-kartonowa czy stary tynk. Każde z tych podłoży wymaga innego przygotowania i innego kleju. Najczęstszy błąd to kupno materiału „na oko", bez zmierzenia ściany i bez sprawdzenia, ile waży metr kwadratowy wybranej okładziny. Cegła pełna dekoracyjna potrafi ważyć kilkadziesiąt kilogramów na metr kwadratowy, a płytki z cienkiego klinkieru — kilka. Od tego zależy, czy wystarczy klej, czy trzeba wcześniej przykręcić do ściany siatkę i warstwę nośną.<br>
<br>
<br>
<br>
Proporcje i rytm ważniejsze niż ozdoby Subtelne ogrodzenie poznaje się po proporcjach. Wysokość powinna wynikać z odległości, z jakiej będzie oglądane — przy wąskiej ulicy nawet metr robi wrażenie potężnej ściany. Zachowaj jednolity rytm przęseł i powtarzalny rozstaw słupków, bo przypadkowe łączenia psują efekt bardziej niż skromny materiał. Kolor dobieraj do dachu, stolarki i nawierzchni podjazdu, a nie do modnego wzornika. Dla drewna najlepiej sprawdzają się głębokie brązy, grafit i naturalne olejowane odcienie; biel wygląda dobrze tylko na tynkach i jasnych elewacjach, w innym otoczeniu szybko szarzeje.<br>
<br>
<br>
<br>
Trzeci nawyk, który psuje efekt: włączanie klimatyzatora na 18 stopni, żeby „szybciej schłodzić". Jednostka i tak pracuje ze stałą mocą, a różnica polega tylko na tym, że sprężarka nie wyłącza się w porę. Powietrze wychodzi zimniejsze, ale nie rozprzestrzenia się lepiej — za to częściej skrapla się na kratkach i w okolicy nawiewu. Ustaw 24–25 stopni i pozwól wentylatorowi zrobić resztę. Kontroluj też filtr — zapchany ogranicza przepływ i sprawia, że strumień jest słaby i krótki, mimo że sprężarka pracuje na pełnych obrotach.<br>
<br>
<br>
<br>
Koszt przedsięwzięcia zależy od trzech rzeczy: ceny materiału za metr kwadratowy, przygotowania podłoża i robocizny. Najtańsze są cienkie płytki gipsowe, najdroższe — pełna cegła ceramiczna z fugowaniem. Do tego dochodzi klej, fuga, grunt, ewentualna siatka i narzędzia. Przy ścianie o powierzchni kilku metrów kwadratowych przygotowanie podłoża potrafi kosztować więcej niż sam materiał. Jeśli nie masz doświadczenia z ciężkimi okładzinami, zleć montaż osobie, która robi to regularnie — poprawianie odpadającej cegły jest droższe niż zapłata za dobry montaż od razu.
