<img src="http://www.imageafter.com/image.php?image=b1undersidegun001.jpg&dl=1" style="max-width:400px;float:left;padding:10px 10px 10px 0px;border:0px;"><span style="font-weight: bolder;">Oświetlenie zadaniowe to</span> coś, co często pomijamy w sypialni. Zainstalowałam małą lampkę na klipsie przymocowaną do półki nad biurkiem, które w ciągu dnia pełni funkcję toaletki. Wieczorem mogę przy niej pracować lub robić makijaż bez oślepiania partnera. Do tego w kącie stoi stojąca lampa z abażurem z rattanu, która daje rozproszone, miękkie światło. Dzięki trzem różnym źródłom światła mogę regulować nastrój w zależności od potrzeb – od jasnego przy sprzątaniu po intymne podczas wieczornej herbaty.<br>
<br>
<br>
<br>
W sypialnianej części poddasza kluczowy był komfort snu. Wybrałyśmy stelaz listwowy z regulacją twardości w trzech strefach – nie każdy lubi spać na kamieniu, a niektórzy potrzebują twardszego podparcia pod krzyż. Na stelażu położyłyśmy materac piankowy o grubości 16 cm, który idealnie dopasowuje się do kształtu ciała. Pianka termoelastyczna ma tę właściwość, że nie przenosi ruchów, więc gdy jedna osoba wstaje w nocy, druga nawet się nie budzi. To szczególnie ważne na poddaszu, gdzie każdy centymetr wysokości jest na wagę, a łóżko często stoi tuż przy skosie. Zamontowałyśmy też małe kinkiety nad wezgłowiem, bo wisząca lampa sufitowa w niskim punkcie grozi uderzeniem głową. Oświetlenie punktowe to must-have przy skosach.<br>
<br>
<br>
<br>
Kolejnym wyzwaniem było przechowywanie pościeli gościnnej i koców. Zdecydowałyśmy się na wersalkę w drugim rogu, pod oknem dachowym. Ma wbudowaną skrzynię, gdzie można schować poduszki i kołdry. Wersalka świetnie sprawdza się w małych pokojach, bo zajmuje tyle samo miejsca co fotel, a daje opcję spania dla jednej osoby. Do tego tapicerka welurowa w kolorze butelkowej zieleni – praktyczna, bo łatwo odkurzyć i nie widać na niej kurzu. Welur ma też tę zaletę, że pięknie łapie światło z okna. Przy niskich sufitach każdy detal, który rozjaśnia wnętrze, jest na wagę złota. Unikałyśmy ciężkich zasłon, zamiast nich postawiłyśmy rolety rzymskie z przepuszczającą światło tkaniną. To dało wrażenie większej przestrzeni.<br>
<br>
<br>
<br>
Na koniec zmierzyłam się z brakiem miejsca na wieszaki na kurtki i torebki. W przedpokoju była już szafa, ale w sypialni chciałam mieć coś pod ręką. Rozwiązał to wieszak ścienny w kształcie drabinki, który zamontowałam za drzwiami. Wisi na nim kilka ulubionych bluz, szlafrok i lniana torba na zakupy. Gdy drzwi są otwarte, drabinka znika z pola widzenia. To prosty trik, który pozwala zachować porządek, a jednocześnie nie zabiera cennej podłogi. Dziś moja sypialnia jest funkcjonalna i przytulna, a każdy element ma swoje uzasadnienie – od materaca piankowego po tapicerkę welurową kanapy.<br>
<br>
<br>
<br>
<span style="font-weight: bold;">Oświetlenie to korona stylu</span>. Nie kupuj standardowych plafonów. Ja powiesiłam nad stołem trzy żarówki Edisona na czarnych linkach. Każda z osobna, na różnych wysokościach. Efekt? Kiedy włączasz światło, cienie tańczą po betonowym suficie. Do tego w kącie stoi stara lampa podłogowa z metalowym kloszem. Szukałam jej na targu staroci dwa miesiące. W końcu znalazłam taką z lat 60-tych, z blachą porysowaną od użytkowania. To nadaje charakteru. Nie bój się łączyć starego z nowym. Wnętrza w stylu industrialnym lubią historię. Nawet jeśli to tylko odrapany stołek z warsztatu obok krzesła z Ikei.<br>
<br>
<br>
<br>
Zaczyna się od betonu. Nie tego gładkiego, wylewanego na posadzkę w bloku, ale surowego, z widocznymi śladami szalunku. Kiedy pierwszy raz zobaczyłam mieszkanie w stylu loftu, pomyślałam, że to przesada. Dziesięć lat później sama zaryzykowałam i pokochałam tę surowość. Klucz tkwi w balansie. Postawienie na wnętrza w stylu industrialnym to nie tylko odsłonięcie cegły czy rur. To umiejętność połączenia chłodu metalu z czymś, co sprawi, że nie będziesz czuć się jak w hali produkcyjnej. Mój błąd numer jeden to przesadzenie z ilością stali. Teraz wiem, że nawet w industrialnym wnętrzu potrzebujesz punktów, które zatrzymują wzrok i dają odpocząć od szarości.<br>
<br>
<br>
<br>
Kolorystyka poddasza to osobna historia. Postawiłyśmy na jasne ściany z białą farbą z domieszką szarości, by nie odbijać zbyt mocno światła. Sufit między krokwiami pomalowałyśmy na biało, a same belki zostawiłyśmy w naturalnym drewnie – to dodało wnętrzu charakteru. Na podłodze położyłyśmy jasny dąb w desce, która optycznie wydłuża pomieszczenie. Wszystkie meble mają proste, geometryczne formy, bez zbędnych ozdób. Dzięki temu poddasze wydaje się większe, niż jest w rzeczywistości. Nawet lustro na jednej ze ścian – duże, w cienkiej ramie – pomogło rozbić wrażenie zamknięcia. Przy takiej aranżacja poddasza najważniejsze jest, by nie bać się mieszać funkcji.<br>
<br>
<br>
<br>
Brak miejsca na pościel to prawdziwa zmora w nowoczesnych wnętrzach. W sypialni z reguły nie ma już oddzielnej garderoby, a szafa musi pomieścić ubrania, buty i dodatki. Rozwiązaniem jest wersalka z szufladą na pościel, którą można wysunąć od frontu. Albo łóżko z pojemnikiem na pościel, gdzie podnoszony stelaż pozwala schować rzeczy pod materacem. W jednym z projektów dla pary z małym dzieckiem zamontowałam właśnie takie łóżko z hydraulicznym mechanizmem – bez wysiłku unosi się i opada, a pod spodem zmieściły się wszystkie kocyki i poduszki. Dzięki temu pokój wygląda schludnie, a każdy przedmiot ma swoją kryjówkę.
