Co sprawdzić przed rozpoczęciem prac Zanim cokolwiek podłączysz, sprawdź trzy rzeczy. Po pierwsze, stan izolacji — stary przewód aluminiowy w instalacji z lat 70. i 80. nie zniesie obciążenia, jakie dziś daje kuchnia z indukcją i piekarnikiem. Po drugie, przekrój przewodu ochronnego. Często jest cieńszy niż wymagany, a to prosta droga do problemów z odbiorem. Po trzecie, sposób ułożenia przewodów — czy są w rurkach, czy bezpośrednio w tynku. Od tego zależy, czy da się je wymienić bez kucia całych ścian. Jeśli przewody są w peszlach, wymiana jest wykonalna. Jeśli w tynku — licz się z remontem.<br>
<br>
<br>
<br>
Zamiast głębokiej szafy lepiej sprawdza się zabudowa na wymiar o głębokości 35–40 cm, z drzwiami przesuwnymi zamiast otwieranych. Drzwi skrzydłowe zabierają łuk, którego w takim przedpokoju nie ma. Jeśli ściana między przedpokojem a pokojem jest działowa i nieprzenosząca, można ją wyburzyć i powiększyć wejście — w blokach z lat 70. często jest to ściana z cegły dziurawki grubości 12 cm, więc operacja jest wykonalna, ale wymaga sprawdzenia w projekcie, czy nie biegnie w niej instalacja.<br>
<br>
<br>
<br>
Oświetlenie w przedpokoju z lat siedemdziesiątych to zwykle jeden punkt na środku sufitu, co daje cień na twarzy i ciemne kąty. Dołóż drugie źródło światła nad lustrem albo pod górną półką zabudowy. Światło punktowe skierowane na ścianę rozjaśni pomieszczenie bez oślepiania. Warto zastosować czujnik ruchu — wchodzisz z siatkami i lampa sama się zapala. Pamiętaj o wymianie starych aluminiowych przewodów, jeśli w bloku nigdy nie była robiona instalacja: obciążenie kilkoma punktami świetlnymi i ładowarkami może być dla nich za duże.<br>
<br>
<br>
<br>
Przedpokoje w blokach z lat siedemdziesiątych projektowano według jednego schematu: kwadratowy lub prostokątny korytarz o szerokości od metra do półtora, z drzwiami do wszystkich pomieszczeń i jedną ścianą bez otworów. Ta ściana to twój największy atut. Zanim cokolwiek kupisz, zmierz ją dokładnie razem z wysokością — od podłogi do sufitu — oraz sprawdź, gdzie wypadają kratki wentylacyjne i punkty elektryczne. Wiele osób popełnia błąd, stawiając szafę na oko, a potem drzwi do łazienki nie otwierają się do końca albo nie da się wnieść pralki.<br>
<br>
<br>
<br>
<span style="font-weight: bold;">Na koniec zadbaj o</span> wykończenie podłogi, która wytrzyma piasek i błoto znoszone z klatki schodowej. Płytki o matowej powierzchni są łatwe do umycia, ale zimne — jeśli nie chcesz ich kłaść na całej powierzchni, wybierz wykładzinę z krótkim włosiem i gumowanym spodem, przyciętą na wymiar. Zostaw przy drzwiach miejsce na chodnik lub tacę na buty, którą opróżniasz raz w tygodniu. Dobrze zaplanowany przedpokój w bloku z lat siedemdziesiątych nie wymaga powiększania — wystarczy uszanować jego wymiary i nie walczyć z układem, który dostałeś razem z mieszkaniem.<br>
<br>
<br>
<br>
Kontrola kosztów zaczyna się od kosztorysu Zażądaj rozbicia ceny na materiał i robociznę. Kosztorys powinien mieć pozycje, jednostki i ilości. Dzięki temu widzisz, ile płacisz za punkt elektryczny, metr kwadratowy malowania czy montaż drzwi. Jeśli ekipa podaje jedną kwotę za całość, poproś o szczegóły. Typowy błąd to zgoda na „ryczałt", który potem rośnie, bo „doszły nieprzewidziane prace".<br>
<br>
<br>
<br>
Pawlacz nad drzwiami w przedpokoju w bloku kusi, bo to martwa przestrzeń, która nic nie kosztuje. Problem w tym, że większość takich konstrukcji wisi na ścianie działowej z pustaka albo gazobetonu, a nie na nośnym stropie. Zanim kupisz deski i zaczniesz wiercić, sprawdź, na czym faktycznie będzie trzymał się pawlacz. Ściana nad futryną to często nadproże żelbetowe, ale obok mogą być już tylko puste pustaki. Od tego zależy wszystko.<br>
<br>
<br>
<br>
Płatności dziel na etapy, powiązane z odbiorem konkretnych prac. Nie płać z góry całej sumy ani dużych zaliczek. Ustal, że każda transza jest wypłacana po podpisaniu protokołu częściowego. Zatrzymaj część kwoty jako zabezpieczenie na poprawki i usterki, które wyjdą po zakończeniu. W umowie wpisz termin usunięcia wad oraz to, co się stanie, jeśli ekipa nie dotrzyma terminu.<br>
<br>
<br>
<br>
<b>Jak zabezpieczyć meble,</b> które zostają w pomieszczeniu Do osłaniania używaj grubej folii budowlanej i taśmy malarskiej, nie zwykłej spożywczej. Folia powinna szczelnie okrywać mebel z każdej strony, a krawędzie sklej taśmą tak, aby nie odklejały się od kurzu. Narożniki zabezpiecz tekturą lub pianką. Ważne: nie oklejaj folią na długo powierzchni lakierowanych, bo pod wpływem wilgoci i ciepła mogą powstać odbarwienia. Zostaw szczelinę wentylacyjną albo użyj materiału przepuszczającego powietrze.<br>
<br>
<br>
<br>
Najczęstsze błędy to upychanie mebli pod każdą ścianę i rezygnacja z wolnego przejścia. Zostaw co najmniej siedemdziesiąt centymetrów szerokości na trasie od drzwi wejściowych do najdalszego pokoju — inaczej codzienne wnoszenie zakupów stanie się udręką. Nie stawiaj szafy bezpośrednio przy drzwiach wejściowych, bo nie otworzysz ich na oścież. Unikaj ciemnych, jednolitych kolorów na wszystkich ścianach; jasny kolor na ścianie z lustrem i nieco ciemniejszy na zabudowie porządkuje przestrzeń. Zadbaj też o wentylację: w blokach z tego okresu kratka w przedpokoju bywa zatkana, a bez przepływu powietrza buty i kurtki zaczynają nieprzyjemnie pachnieć.
