<img src="http://www.imageafter.com/image.php?image=b1undersidegun001.jpg&dl=1" style="max-width:450px;float:left;padding:10px 10px 10px 0px;border:0px;">Po pierwsze, czujnik przewodowy sprawdzi się, gdy odległość między punktem pomiaru a miejscem, gdzie znajduje się sterownik lub rejestrator, jest większa niż kilka metrów. Wersje zintegrowane, z elektroniką na głowicy, wymagają dostępu do całego urządzenia przy każdej kalibracji czy wymianie. Kabel pozwala umieścić delikatną część w bezpiecznej obudowie, a na miejscu zostawić tylko sam element pomiarowy. To szczególnie ważne w instalacjach, gdzie występują wibracje, zapylenie lub możliwość mechanicznego uszkodzenia.<br>
<br>
<br>
<br>
Jeśli w domu są osoby starsze, chore na serce lub płuca, czujnik czadu powinien znaleźć się także w ich sypialni. W mieszkaniach z piecem gazowym, kominkiem, kuchenką gazową lub gazowym podgrzewaczem wody warto mieć co najmniej dwa czujniki: jeden w sypialni, drugi w pobliżu źródła spalania, ale nie bezpośrednio nad nim. Dobrze jest też zadbać o sprawną wentylację – czad gromadzi się tam, gdzie brakuje dopływu świeżego powietrza. Sam czujnik to nie zamiennik przeglądu przewodów kominowych i wentylacyjnych, które należy sprawdzać co najmniej raz w roku.<br>
<br>
<br>
<br>
Nie wracaj do środka, dopóki straż pożarna lub pogotowie gazowe nie potwierdzą, że stężenie tlenku węgla spadło do bezpiecznego poziomu. Sam pomiar „na nos" nic nie daje — ten gaz nie ma zapachu. Nie próbuj też resetować czujnika i wracać do łóżka, bo „przestał piszczeć". Cisza po alarmie oznacza jedynie, że czujnik przestał wykrywać gaz w danym miejscu, a nie że problem zniknął.<br>
<br>
<br>
<br>
<span style="font-weight: 900;">Co decyduje o skuteczności</span> wykrywan<br>
<br>
<br>
<br>
Pamiętaj o regularnej konserwacji. Odkurzaj szczeliny czujnika co miesiąc, a raz w roku sprawdź, czy działa – większość modeli ma przycisk testowy. Wymieniaj baterię zgodnie z instrukcją, nawet jeśli nie wydaje dźwięku rozładowania. Same czujniki też się starzeją: po 5–7 latach od daty produkcji trzeba je wymienić, bo sensor traci czułość. Nie zakrywaj czujnika, nie maluj go i nie montuj w miejscu, gdzie dziecko może go zdejmować.<br>
<br>
<br>
<br>
Nie każdy przypadek wymaga czujnika przewodowego. Jeśli pomiar odbywa się w miejscu o łatwym dostępie, a odległość do sterownika jest niewielka, prostszy i tańszy w utrzymaniu będzie czujnik zintegrowany. Przewodowy wybieraj wtedy, gdy zależy ci na elastycznym rozmieszczeniu elementów, gdy temperatura lub drgania wykluczają elektronikę przy punkcie pomiaru albo gdy producent nie oferuje wersji kompaktowej o wymaganej dokładności. Przed zakupem sprawdź, czy przewód jest na stałe połączony z czujnikiem, czy zakończony złączem — to wpływa na sposób montażu i późniejszą wymianę.<br>
<br>
<br>
<br>
Pierwszy krok to odcięcie zasilania w obwodzie, do którego wchodzisz. Sprawdź, czy w puszce nie ma napięcia, zanim dotkniesz przewodów. Do czujnika zwykle dochodzą trzy żyły: zasilanie, masa i przewód sygnałowy. W instalacjach niskonapięciowych kolory bywają umowne, więc nie zakładaj, że brązowy zawsze oznacza plus. Zmierz napięcie multimetrem i porównaj z opisem na tabliczce znamionowej. Jeśli czujnik ma przekaźnik, sprawdź, czy jego obciążalność pozwala na podłączenie odbiornika, który chcesz nim sterować.<br>
<br>
<br>
<br>
Kolejny etap to ustawienia. Zwłoka czasowa decyduje, jak długo odbiornik pozostanie włączony po ostatnim ruchu. Ustaw ją na kilkanaście sekund na próbę, a potem dostosuj do pomieszczenia. Czujnik w korytarzu potrzebuje krótszego czasu niż w łazience. Regulacja czułości działa podobnie — zbyt wysoka będzie wyzwalać alarm przy każdym ruchu za oknem, zbyt niska pominie osobę idącą wolno. Warto też sprawdzić, czy czujnik nie jest skierowany na źródło ciepła lub szybko zmieniające się światło, bo to typowe źródło fałszywych aktywacji.<br>
<br>
<br>
<br>
Podłączenie czujnika ruchu wygląda prosto tylko na zdjęciach w instrukcji. W praktyce najwięcej problemów wynika z pominięcia jednego z pięciu elementów: sprawdzenia typu czujnika, doboru przewodów, poprawnego podłączenia do zasilania, ustawienia zwłoki i regulacji czułości. Zacznij od przeczytania oznaczeń na obudowie. Czujniki różnią się liczbą przewodów i sposobem przełączania styków — jedne zwierają obwód przy wykryciu ruchu, inne go rozwierają. Podłączysz je odwrotnie i urządzenie albo świeci cały czas, albo nie reaguje wcale.<br>
<br>
<br>
<br>
Gdzie umieścić czujnik, żeby pomiar był prawdziwy Najczęstszy błąd to montaż bezpośrednio na ścianie od strony południowej lub pod okapem dachu. Ściana nagrzewa się od słońca i oddaje ciepło, a okap zaburza przepływ powietrza. Czujnik pokaże wtedy kilka stopni więcej niż jest w rzeczywistości, a zimą — kilka stopni mniej, bo dokłada się wypromieniowywanie ciepła. Właściwe miejsce to osłona radiacyjna, czyli tak zwana klatka, otwarta z każdej strony, najlepiej na wysokości około dwóch metrów nad gruntem, z dala od źródeł ciepła: wentylatorów, rur spalinowych, okien kuchennych. Odległość od ściany powinna wynosić minimum kilkanaście centymetrów, a przy gruncie lepiej unikać zagłębień, gdzie zbiera się zimne powietrze.
