Trzecia rzecz to wnętrze nóg i stelaża. Jeśli nogi są rurowe lub puste w środku, wypełnienie ich pianką akustyczną albo kawałkiem miękkiej tkaniny zmniejsza rezonans. Przy masywnych drewnianych nogach nie ma czego wypełniać, ale warto sprawdzić, czy nie mają luzów. Poluzowane połączenia śrubowe to częsta przyczyna dudnienia — dokręć je, a jeśli gwint się wyrobił, użyj podkładki sprężynującej. Nie zaklejaj połączeń taśmą na stałe, bo drewno musi mieć możliwość ruchu.<br>
<br>
<br>
<br>
Podział jednego pokoju na część dzienną i nocną nie polega na wstawieniu szafy na środku. Najpierw ustal, jak faktycznie używasz przestrzeni: gdzie jesz, gdzie pracujesz, gdzie odpoczywasz i którędy przechodzisz. Zrób prosty rysunek pokoju z wymiarami i zaznacz na nim meble oraz drzwi. Dopiero potem wybierz jedną linię podziału – wzdłużną lub poprzeczną. Unikaj układu, w którym łóżko stoi na przestrzeni przechodniej między drzwiami a kuchnią czy biurkiem, bo każdy ruch będzie ciął strefę odpoczynku.<br>
<br>
<br>
<br>
Na koniec sprawdź nośność i sposób montażu. Pojemność liczona w litrach nic nie mówi o tym, ile kilogramów wytrzyma półka ani zawiasy. Jeśli pakujesz ciężkie rzeczy, wybierz mniejszą pojemność, ale mocniejszą konstrukcję. Przeciążony schowek wygina się, blokuje i niszczy zawartość. Lepiej mieć dwa mniejsze, dobrze zorganizowane, niż jeden wielki, w którym nie wiadomo, co jest na dnie.<br>
<br>
<br>
<br>
Zacznij od rozrysowania pomieszczenia na kartce i zaznaczenia stałych punktów: okna, drzwi, kaloryfera, gniazdek i pionu wentylacyjnego. Dopiero na tym planie ustaw strefy. Typowy błąd to wciskanie łóżka w kąt i ustawianie reszty mebli wokół wolnej przestrzeni. Lepiej postawić łóżko wzdłuż krótszej ściany i zostawić jedną długą ścianę wolną — tam zmieści się biurko, które z czasem zamieni się w stanowisko do nauki z monitorem, a potem w miejsce pracy przed komputerem.<br>
<br>
<br>
<br>
Nie stawiaj biurka bezpośrednio pod szafą, nawet jeśli na rysunku wygląda to zgrabnie. Krzesło potrzebuje miejsca na odsunięcie, a kolana — na ruch. Zostaw między blatem a frontem szafy co najmniej 80 cm. Jeśli pokój ma tylko jedno okno, ustaw biurko tak, żeby światło padało z boku, nie zza pleców i nie prosto na monitor. Szafa z łóżkiem jest wysoka i ciemna — postawiona naprzeciw okna zabierze najwięcej światła dziennego.<br>
<br>
<br>
<br>
Na koniec podłoga i otoczenie. Twarda posadzka, np. płytki, beton czy deska bez podkładu, wzmacnia każdy dźwięk. Dywan pod stołem działa jak absorber, ale nie musi być duży — wystarczy wełniana mata obejmująca obszar nóg i krzeseł. Krzesła też mają znaczenie: filcowe podkładki pod nogi i tapicerowane siedziska zmniejszają hałas odsuwania. Zasłony, obicie ściany w pobliżu stołu lub półka z książkami rozbijają fale dźwiękowe w pomieszczeniu.<br>
<br>
<br>
<br>
Kino domowe w salonie najczęściej zawodzi nie z powodu taniego sprzętu, tylko dlatego, że nikt nie zaplanował strefy i światła. Zanim kupisz cokolwiek, zmierz pomieszczenie i ustal, gdzie faktycznie da się ustawić ekran oraz miejsca siedzące. W typowym salonie kanapa stoi naprzeciw okna, a to najgorszy możliwy układ. Ekran na ścianie z oknem oznacza, że w dzień odbicia zabiją obraz, a wieczorem rolety i tak nie pomogą, jeśli między ekranem a widzem przechodzi światło z korytarza.<br>
<br>
<br>
<br>
Dźwięk w salonie to kompromis. Soundbar sprawdza się, gdy nie ma miejsca na kolumny, ale nie oczekuj od niego dźwięku przestrzennego, jeśli stoi w zamkniętej wnęce szafki. Kolumny podłogowe ustaw co najmniej pół metra od ścian bocznych i odsuń od tylnej ściany, inaczej bas dudni. Głośnik centralny umieść bezpośrednio pod lub nad ekranem, wyrównany z jego środkiem — inaczej dialogi będą dobiegać z boku i rozjedzie się scenografia. Przewody poprowadź w listwach lub pod listwami przypodłogowymi, zanim kupisz dywan i meble; dokładanie kabli po fakcie to zwykle demolka.<br>
<br>
<br>
<br>
Postukaj palcami w blat w kilku miejscach — przy krawędzi, na środku, nad nogami. Jeśli dźwięk jest głuchy i krótki, problemem jest raczej konstrukcja lub podłoże. Jeśli słyszysz długie dudnienie, blat przenosi drgania na nogi i podłogę. Przyłóż dłoń do nogi w trakcie pukania — wyczujesz drgania. To najprostszy test, który wskazuje, czy trzeba wygłuszyć blat, nogi, czy połączenie z podłogą.<br>
<br>
<br>
<br>
Typowe błędy to wygłuszanie tylko blatu bez sprawdzenia nóg, stosowanie zbyt grubych podkładek pod szkło oraz dokręcanie nóg na siłę. Nie oczekuj też pełnej ciszy — celem jest skrócenie dźwięku i pozbawienie go dudniącego ogona. Zacznij od testu, potem zmieniaj jedną rzecz naraz. Po każdym kroku postukaj w blat i oceń efekt. W większości jadalni wystarczą podkładki pod blat, stożkowe podkładki pod nogi i mata pod stołem, by obiad przestał brzmieć jak próba w pustej sali.<br>
<br>
<br>
<br>
Drugi krok to nogi i styk z podłogą. Filcowe podkładki pod nogi tłumią dźwięk przesuwania, ale nie eliminują rezonansu. Lepiej sprawdzają się stożkowe podkładki z miękkiego tworzywa albo filcu na gumie — tworzą punktowe odciążenie i przerywają sztywne połączenie z podłogą. Przykręcane nóżki regulowane dokręć tak, by stół stał pewnie, ale nie był naprężony. Zbyt mocno dociśnięta noga przenosi drgania na blat i efekt jest odwrotny do zamierzonego.