4 strefy pracy, które skracają gotowanie o połowę

Wielokrotne podgrzewanie tego samego dania to codzienność w wielu kuchniach. Problem w tym, że już drugie odgrzanie potrafi zmienić potrawę nie do poznania. Nie chodzi wyłącznie o smak — zmienia się struktura, zawartość wody, tłuszczów i części witamin. Część strat wynika z samej temperatury, część z reakcji chemicznych zachodzących między składnikami, a część z błędów w przechowywaniu między jednym a drugim podgrzaniem.<br> <br> <br> <br> Warstwa robi się coraz lepsza z każdym użyciem, jeśli smażysz na niej regularnie i tłuszczu nie brakuje. Smażenie mięsa, warzyw czy placków buduje powłokę, a gotowanie potraw kwaśnych — sosów pomidorowych, potraw z octem czy winem — ją rozpuszcza. Kwaśne dania gotuj krótko i po umyciu zawsze odbuduj cienką warstwę oleju. Kiedy patelnia zaczyna błyszczeć i jajko ślizga się po niej bez przywierania, sezonowanie jest gotowe. Wtedy wystarczy ją przecierać, a pełne mycie z detergentem stosować tylko wtedy, gdy naprawdę trzeba.<br> <br> <br> <br> Studzenie to nie jeden proces, lecz kilka nakładających się zjawisk. Materiał oddaje ciepło przez przewodzenie, konwekcję i promieniowanie, a jego wnętrze ochładza się wolniej niż powierzchnia. W praktyce największe błędy wynikają z ignorowania tej różnicy temperatur. Powierzchnia może być już chłodna w dotyku, podczas gdy rdzeń wciąż ma temperaturę zbliżoną do tej sprzed zabiegu. Dlatego zawsze mierz temperaturę w najgrubszym przekroju, nie na krawędzi ani na wierzchu.<br> <br> <br> <br> Jeśli ciemnienie występuje mimo stali nierdzewnej, sprawdź, czy czosnek nie jest zbyt stary lub nadpsuty. Ząbki z brązowymi plamami same w sobie mogą barwić nóż. Przechowuj czosnek w suchym, przewiewnym miejscu, z dala od wilgoci. Pamiętaj, że ciemny nalot na nożu to najczęściej kosmetyczny problem, a nie zagrożenie zdrowotne. Wystarczy regularna pielęgnacja narzędzi i świadome wybieranie akcesoriów, by cieszyć się czystym cięciem przez długi czas.<br> <br> <br> <br> Najczęstsze błędy to ustawienie deski w losowym miejscu, trzymanie przypraw w szufladzie za plecami i wkładanie brudnych naczyń do zlewu, który ma służyć do mycia produktów. Kolejny: krojenie na blacie obok zlewu, gdzie jest mokro i ciasno. Warto też pamiętać o koszu na odpadki blisko deski — obierki lądują wtedy w jednym ruchu, a nie na całym blacie. Po każdym etapie wycieraj blat, żeby nie przenosić soku z surowego mięsa na warzywa.<br> <br> <br> <br> Gdy strefy są rozstawione zgodnie z kolejnością mycie–krojenie–gotowanie, skracasz nie tylko drogę, ale i liczbę decyzji. Ręce same wiedzą, gdzie sięgnąć. W praktyce oszczędza to kilka minut przy każdym posiłku, a przy gotowaniu na kilka dni różnica robi się odczuwalna. Nie chodzi o drogi sprzęt, tylko o to, żeby przestać przenosić pół kuchni pod zlew i z powrotem.<br> <br> <br> <br> Mycie, które nie zdejmuje powłoki Po każdym gotowaniu odczekaj, aż patelnia ostygnie na tyle, by można ją było trzymać w ręce, ale nie całkiem wystygła — letnia czyści się łatwiej. Umyj ją ciepłą wodą, miękką szczotką lub gąbką i, jeśli trzeba, kroplą łagodnego płynu. Nie używaj druciaków, ostrych skrobaków ani detergentów z dodatkami ściernymi, bo zedrą sezonowanie w kilka sekund. Jeśli coś przywarło, zalej dno ciepłą wodą na kilka minut i zdejmij resztki drewnianą łopatką. Po myciu natychmiast wytrzyj patelnię do sucha i postaw na małym ogniu na minutę, żeby odparować resztki wody. Na koniec przetrzyj cienko olejem.<br> <br> <br> <br> Największym błędem jest zostawianie potrawy w temperaturze pokojowej na kilka godzin między posiłkami. Bakterie namnażają się wtedy lawinowo, a kolejne podgrzanie ich nie usuwa w całości — niektóre toksyny są termoodporne. Dlatego bezpieczniej jest przełożyć porcję do chłodzenia zaraz po pierwszym podaniu, zamiast trzymać cały garnek na blacie i odgrzewać go wielokrotnie.<br> <br> <br> <br> Rozmiar ma znaczenie odwrotnie, niż się wydaje. Drobno starta marchew puści sok od razu i zapach uderzy w nos, ale w garnku szybko go straci — sok wyparuje albo się utleni. Grubsze kawałki oddają aromat wolniej, za to przez cały czas gotowania. Do szybkiego podsmażenia lepsza jest kostka średniej wielkości, do długiego duszenia — grubsze kawałki, do surówki — cienkie plastry lub tarka.<br> <br> <br> <br> <span style="font-weight: 800;">Większość osób traci w</span> kuchni czas nie na samo gotowanie, ale na przemieszczanie się między zlewem, blatem i szafkami. Kolejność mycie–krojenie–gotowanie nie jest przypadkowym hasłem z podręcznika. Wynika z tego, jak faktycznie układa się praca: najpierw usuwasz zanieczyszczenia z produktów, potem je rozdrabniasz, a na końcu poddajesz obróbce cieplnej. Gdy te trzy etapy rozdzielisz przestrzennie, przestajesz biegać w kółko z miską i nożem.<br> <br> <br> <br> Zacznij od noża. Tępy nóż miażdży i rozrywa włókna nierówno, wyciskając sok na deskę zamiast zostawić go w warzywie. Ostrze powinno ciąć gładko, bez nacisku. Marchew i seler kroi się na stabilnej desce, pozbawione skórki tylko tam, gdzie jest zdrewniała lub pokryta ziemią. Cienka skórka marchwi nie przeszkadza — po umyciu można ją zostawić.<img src="http://www.tcengineering.ca/images/CNCPicture6.JPG" style="max-width:430px;float:left;padding:10px 10px 10px 0px;border:0px;">