Dlaczego faworki miękną godzinę po wyjęciu z tłuszczu?

Typowe błędy to mrożenie wypieków polanych lukrem, posypanych cukrem pudrem lub obtoczonych w tłuszczu po smażeniu. Cukier podczas rozmrażania rozpuszcza się w skroplonej parze i tworzy lepką warstwę, która wciąga wilgoć z powrotem do skorupki. Drugi błąd to szczelne pakowanie jeszcze ciepłych wypieków — para nie ma ujścia i osadza się na wewnętrznej stronie opakowania. Trzeci — rozmrażanie w temperaturze pokojowej na talerzu, gdzie spód wypieku leży w wodzie z skroplonej pary i momentalnie traci chrupkość.<br> <br> <br> <br> Praktyczny sposób kontroli jest prosty. Odmierz płyn, sprawdź termometrem, a jeśli nie masz termometru, użyj własnego przedramienia — kropla na skórze ma być wyraźnie ciepła, ale nie piekąca. Gdy temperatura spadnie poniżej 20°C, nie ratuj ciasta podgrzewaniem na ogniu, bo łatwo przegrzać. Przenieś miskę w cieplejsze miejsce, np. obok piekarnika nagrzanego do 40°C, i przykryj ściereczką. Gdy płyn był za gorący, drożdże już nie wrócą do pracy — zaczynaj od nowa, bo czekanie nic nie da.<br> <br> <br> <br> Nawet gęsty krem rozmiękczy spód, jeśli ciasto nie ma bariery. Biszkopt i lekkie ciasta ucierane chłoną wilgoć jak gąbka. Przed nałożeniem kremu posmaruj spód cienką warstwą roztopionej czekolady albo białej czekolady i odczekaj, aż zastygnie. Tłuszcz kakaowy tworzy film, przez który woda nie przechodzi. Druga metoda to podsmażenie spodu — ciasto pieczone dłużej o 5–8 minut, do wyraźnego zbrązowienia, ma mniej wolnych przestrzeni w strukturze i wolniej nasiąka. Nie pomaga natomiast podsypywanie spodu mąką ziemniaczaną ani bułką tartą; po godzinie te warstwy i tak przesiąkają.<br> <br> <br> <br> <span style="font-weight: 800;">Matowe zastyganie</span> najczęściej wynika z przegrzania masy. Gdy lukier gotuje się zbyt długo i przekroczy odpowiednią temperaturę, cukier zaczyna krystalizować. Wtedy zamiast gładkiej, szklistej powłoki powstaje szorstka, mętna skorupka. Drugi winowajca to mieszanie podczas gotowania — każde ziarno cukru, które dostanie się na ścianki naczynia i wróci do masy, zapoczątkowuje krystalizację. Trzecim powodem jest wilgoć: lukier zrobiony w pochmurny dzień albo przechowywany w wilgotnym pomieszczeniu nigdy nie zastygnie na szkło, tylko na matowy nalot.<br> <br> <br> <br> Mrożenie smażonych wypieków rzadko kończy się dokładnie takim samym efektem, jaki wyszedł z garnka z olejem. Problem nie tkwi w samym zamrażaniu, lecz w tym, co dzieje się z ciastem i tłuszczem przed włożeniem do zamrażarki oraz w sposobie rozmrażania. Smażenie wytwarza skorupkę z tłuszczu, która po zamrożeniu twardnieje i traci przyczepność do wilgotnego wnętrza. Po rozmrożeniu tłuszcz częściowo się wycofuje, skorupka mięknie, a para wodna z nadzienia rozsadza strukturę od środka. Efekt to wypiek ciężki, często z zakalcem i wilgotnym spodem.<br> <br> <br> <br> Na co jeszcze uważać? Nie dosładzaj lukru w nieskończoność, gdy jest za rzadki — to droga do krystalizacji. Lepiej dodać odrobinę cukru pudru i odstawić masę na kwadrans, żeby zgęstniała. Barwniki płynne dodawaj oszczędnie, bo rozrzedzają lukier; jeśli używasz dużo koloru, wcześniej zagęść masę. Przy nakładaniu pracuj szybko i jednym ruchem, bo poprawki po kilku sekundach zostawiają smugi. A gdy lukier już zastygł, nie przykrywaj ciasta szczelnie — pod pokrywką zgromadzi się para i szklista powłoka zrobi się lepka.<br> <br> <br> <br> Co decyduje o strukturze po rozmrożeniu Największe znaczenie ma temperatura i czas smażenia przed mrożeniem. Wypieki smażone na półtwardo, czyli wyjęte z tłuszczu, gdy skorupka dopiero się zarumieni, po rozmrożeniu będą niedopieczone w środku. Drugi czynnik to zawartość wody w nadzieniu. Nadzienia z surowych owoców, twarogu czy mięsa z sosem uwalniają podczas zamrażania wodę, która tworzy kryształki lodu i rozrywa strukturę ciasta. Trzeci — szybkość mrożenia. Wolne zamrażanie w domowej zamrażarce powoduje powstawanie dużych kryształów lodu, które mechanicznie niszczą ścianki porów ciasta.<br> <br> <br> <br> Po usmażeniu nie układa się faworków na talerzu ani na płaskim półmisku. Potrzebują one swobodnego przepływu powietrza z każdej strony. Najlepiej sprawdza się drabinka lub szeroka kratka wyłożona ręcznikiem papierowym, ustawiona nad blatem. Wtedy tłuszcz spływa w dół, a para ulatnia się ku górze. Jeśli położysz je jedno na drugim, po kwadransie dolne zaczną parować i miękczyć górne. To najczęstszy błąd, który psuje nawet dobrze wysmażone faworki.<br> <br> <br> <br> Temperatura tłuszczu i grubość ciasta Zbyt niska temperatura tłuszczu powoduje, że ciasto nasiąka olejem zamiast się usmażyć. Taki faworek jest ciężki, a tłuszcz w środku z czasem wiąże wilgoć z powietrza i mięknie. Prawidłowo tłuszcz powinien mieć około 175–180 stopni Celsjusza. Sprawdź to na kawałku ciasta: wrzucony do tłuszczu powinien natychmiast wypłynąć i się zarumienić, a nie leżeć na dnie. Drugi błąd to zbyt grube rozwałkowanie. Ciasto na faworki wałkuje się bardzo cienko, niemal do przezroczystości. Grubsze placuszki nie wysmażą się w środku, a niedosmażony środek zaczyna po godzinie uwalniać wodę i skrobię, które ciągną całość.