Faworki chrupią tylko wtedy, gdy wilgoć z powietrza nie zdąży wniknąć w ciasto. Cały problem z przechowywaniem sprowadza się więc do jednego: odciąć je od powietrza, a jednocześnie nie zamknąć w szczelnym pojemniku, gdy są jeszcze ciepłe. Jeśli od razu po osuszeniu z tłuszczu wrzucisz je do puszki, para wodna zostanie w środku i po kilku godzinach zrobią się miękkie jak naleśnik. Dlatego najpierw rozłóż je pojedynczą warstwą na kratce lub blasze wyłożonej papierem i zostaw na dwadzieścia–trzydzieści minut w przewiewnym miejscu, z dala od pary z gotowania. Dopiero potem pakuj.<br>
<br>
<br>
<br>
Typowe pułapki, które psują efekt, są trzy: pierwsza to smarowanie patelni tłuszczem za pomocą pędzelka i zostawianie zbyt cienkiej warstwy, która miejscami wysycha; druga to dolewanie oleju już po położeniu ciasta, co powoduje, że tłuszcz spływa po bokach i placek smaży się nierówno; trzecia to przykrywanie patelni pokrywką na cały czas smażenia. Pokrywka zatrzymuje parę, a para skrapla się na powierzchni ciasta i wraca do tłuszczu — wtedy placek mięknie zamiast się zrumienić. Pokrywkę można uchylić lub użyć jej tylko przez pierwszą minutę, żeby ciasto podrosło.<br>
<br>
<br>
<br>
Ciasto na chrust, czyli faworki, wymaga prostych składników: mąki, jajek, tłuszczu i odrobiny cukru. Jednak doświadczeni kucharze dodają jeszcze spirytus, ocet lub śmietanę. Każdy z tych dodatków działa inaczej i wpływa na konsystencję, smak oraz ilość wchłanianego tłuszczu podczas smażenia. Zastanówmy się, po co je dodawać i jak ich używać, aby uzyskać kruche i lekkie faworki.<br>
<br>
<br>
<br>
Podsumowując: jedna łyżka tłuszczu na patelnię, równomiernie rozprowadzona i dobrze rozgrzana przed położeniem ciasta, to ilość, która daje chrupiącą skórkę bez nasączenia. Każda próba ograniczenia tłuszczu do minimum kończy się przypaleniem, a każda próba „dla bezpieczeństwa" dolania więcej — gumowatym plackiem. Kontroluj temperaturę, nie ilość, a ciasto drożdżowe odwdzięczy się tym, czym powinno: puszystym środkiem i złotym spodem.<br>
<br>
<br>
<br>
Spirytus – dla kruchości i mniejszego wchłaniania tłuszczu Spirytus (lub wódka) to najczęstszy dodatek do ciasta na chrust. Alkohol odparowuje w wysokiej temperaturze, tworząc w cieście mikropęknięcia, dzięki czemu faworki są bardziej kruche i mniej chłoną olej. Dodaje się go w ilości około 1 łyżki na 300 g mąki. Ważne, aby spirytus był czysty, bez dodatków smakowych. Uwaga: ciasto ze spirytusem może być nieco bardziej lepkie, więc nie dodawaj go zbyt dużo, bo będzie trudne do wałkowania. Typowy błąd to zastąpienie spirytusu wódką o wysokiej zawartości cukru – wtedy ciasto się przypala.<br>
<br>
<br>
<br>
Podsumowując, wybór dodatku zależy od oczekiwanego efektu. Spirytus daje najkruchsze faworki i minimalizuje wchłanianie tłuszczu – to najlepsza opcja. Ocet również się sprawdzi, ale może zmienić smak. Śmietana raczej nie jest wskazana, chyba że lubisz bardziej miękkie i tłuste ciastka. Pamiętaj, aby zawsze dodawać dodatki do przesianej mąki, a ciasto wyrabiać krótko – zbyt długie wyrabianie powoduje, że faworki twardnieją. Przed smażeniem rozgrzej tłuszcz do około 180°C – zbyt niska temperatura sprawi, że ciasto nasiąknie olejem.<br>
<br>
<br>
<br>
Drugi powód to zbyt gruba warstwa ciasta. Pączek o grubości trzech centymetrów będzie miał jasny środek niezależnie od temperatury, bo ciepło nie zdąży dotrzeć do środka, zanim skórka się spali. Rozwałkowuj ciasto równo, na około półtora centymetra, i nie formuj zbyt dużych kul. Podobnie działa zbyt wilgotne ciasto — nadmiar wody wydłuża czas potrzebny na jej odparowanie, a więc i na wytworzenie skorupki.<br>
<br>
<br>
<br>
Najprostszy test dojrzałości to patyczek wbity w środek: jeśli wychodzi suchy, pączek jest gotowy. Jasna obwódka sama w sobie nie jest wadą, dopóki ciasto wokół niej jest w pełni usmażone. Jeśli jednak po przekrojeniu środek jest mokry, lepiej wrócić do wyższej temperatury tłuszczu i cieńszego rozwałkowania, zamiast szukać winy w przepisie.<br>
<br>
<br>
<br>
Rozgrzewanie tłuszczu to etap, który większość pomija. Zimny olej wchłania się w ciasto jak gąbka, a ciasto drożdżowe ma luźną strukturę i chłonie go wyjątkowo chętnie. Zbyt gorący tłuszcz z kolei natychmiast zamknie powierzchnię, ale przypali spód, zanim ciasto podrośnie przy kontakcie z patelnią. Optimum to średni ogień i cierpliwość — placek drożdżowy potrzebuje dwóch do trzech minut z każdej strony, nie jednej.<br>
<br>
<br>
<br>
<img src="https://duelco.com/media/oxsp3qpq/20200421_120156.jpg" style="max-width:400px;float:left;padding:10px 10px 10px 0px;border:0px;">Gęstość ciasta sprawdzasz w pierwszej kolejności na podstawie tego, jak zachowuje się ono na łyżce. Nabierz porcję i podnieś nad miskę. Jeśli ciasto spływa cienkim, szybkim strumieniem i od razu rozpływa się w misce, jest za rzadkie. Jeśli spada z łyżki jednym, ciężkim klapsem i zostawia ślad przez chwilę – ma odpowiednią konsystencję. Gdy trzeba nim potrząsnąć, żeby zeszło z łyżki, jest zbyt gęste.