Zamiast klasycznej klatki z prętami warto rozważyć terrarium lub pojemnik z przezroczystego plastiku z pokrywą z siatki. Taki zbiornik lepiej trzyma podłoże, nie chlapie trocinami i daje chomikowi więcej miejsca do kopania. Wadą jest słabsza wentylacja — trzeba wyciąć w pokrywie duży otwór z siatką, a nie kilka małych dziurek. Jeśli zostajesz przy klatce, wybierz taką z poziomym dnem i drzwiczkami otwieranymi na całej szerokości, żeby nie wyciągać chomika przez małe okienko.<br>
<br>
<br>
<br>
Typowe błędy to podawanie wody w miseczce bez sprawdzania jej czystości, brak zapasowego poidła, gdy jedno się zepsuje, oraz ignorowanie faktu, że chomik przestaje pić, gdy boli go ząb lub gdy jest przeziębiony. Chory chomik pije mniej, nie więcej, więc spadek zużycia wody jest sygnałem ostrzegawczym, a nie powodem do radości. Zimą, gdy w pokoju działa ogrzewanie, woda paruje szybciej i poidło trzeba napełniać częściej. Zawsze miej w zapasie drugie poidło i butelkę wody, którą sam byś wypił.<br>
<br>
<br>
<br>
Mycie poidła przynajmniej raz w tygodniu to podstawa, ale wielu opiekunów robi to źle. Nie wystarczy przelać poidła wodą. Trzeba rozkręcić je na części, umyć butelkę szczotką i przepłukać kulkę pod bieżącą wodą, żeby usunąć śluzowaty nalot. Resztki wody w poidłach stoją tygodniami i rozwijają się w nich bakterie oraz glony. Jeśli poidło ma metalową kulkę, sprawdź, czy nie koroduje. Plastikowe poidła z czasem pękają przy szyjce — pęknięcie powoduje wyciek, którego łatwo nie zauważysz, bo ściółka wchłania wodę.<br>
<br>
<br>
<br>
Dziecko zwykle chce brać chomika na ręce, gdy tylko ten się obudzi. To najczęstszy błąd. Zwierzę wybudzone w środku dnia jest osowiałe i może ugryźć z odruchu. Ustal zasady: branie na ręce tylko po przebudzeniu wieczorem, krótko, nad łóżkiem lub niskim kocem, nigdy nad podłogą. Nie wolno wyciągać chomika z gniazda, gdy śpi. Zabraniaj też wkładania palców przez pręty – to kończy się ukąszeniem i strachem po obu stronach. Najmłodszym dzieciom pokazuj zwierzę przez szybę, a nie w dłoniach.<br>
<br>
<br>
<br>
Syryjski to typowy samotnik. Każde dołączenie drugiego osobnika kończy się walką, często śmiertelną. Dżungarskie żyją w parach lub małych grupach, ale wyłącznie osobniki z jednego miotu, wcześniej dobrane. Dokładanie nowego chomika do istniejącej grupy prawie zawsze kończy się konfliktem. Jeśli nie masz pewności, czy zwierzęta się znają — trzymaj je osobno.<br>
<br>
<br>
<br>
Ściółka to nie tylko warstwa pod łapkami. Chomik spędza w niej większość dnia, przekopuje ją, przenosi w policzkach, czasem zjada przypadkiem. Dlatego materiał, który wybierzesz, ma większe znaczenie niż wygląd klatki. Zły wybór kończy się obtarciami, zapchaniem policzków albo problemami z drogami oddechowymi, które u małego gryzonia postępują szybko.<br>
<br>
<br>
<br>
Najbezpieczniejsza jest ściółka pyłona, czyli taka, która nie sypie się chmurą kurzu przy wyjmowaniu z opakowania. Weź garść i potrząśnij nad ciemną kartką. Jeśli po chwili widać na niej warstwę drobnego pyłu, ten materiał nie nadaje się do klatki. Pył osiada w nosie i oskrzelach, a chomiki są na niego szczególnie wrażliwe. Dotyczy to zarówno trocin, jak i papieru — sam brak trocin nie gwarantuje jakości.<br>
<br>
<br>
<br>
Kluczowa różnica: aktywność i obsługa Syryjski jest nocny i mocno przywiązuje się do jednego opiekuna. Nie lubi hałasu, gwałtownych ruchów i wybudzania w ciągu dnia. Dżungarski bywa nerwowy, szybki i częściej gryzie przy próbie złapania z góry. Obydwa gatunki źle znoszą branie na ręce zaraz po zakupie. Przez pierwszy tydzień nie dotykaj zwierzęcia — tylko wymieniaj wodę i dokładaj jedzenie. Potem podawaj przysmak na otwartej dłoni, nie chwytaj. Chomik syryjski, który poczuje się zagrożony, potrafi spaść z wysokości, jeśli trzymasz go nad podłogą — zawsze obsługuj go przy niskim stole lub na łóżku.<br>
<br>
<br>
<br>
Najczęstsze błędy to brak podłoża do kopania, za mały kołowrotek i wpuszczanie chomika do klatki z innym osobnikiem. Chomiki są samotnikami i łączenie ich kończy się walką, nawet jeśli na początku wyglądają spokojnie. Drugi błąd: trzymanie klatki w przeciągu lub w miejscu, gdzie jest głośno. Chomik ma wrażliwy słuch i ciągły hałas go wykańcza. Trzeci: klatka z prętami o zbyt dużych odstępach — chomik potrafi się przecisnąć i uciec, a wtedy łatwo o wypadek.<br>
<br>
<br>
<br>
Typowe błędy to mieszanie trocin z sianem bez sprawdzenia, czy siano nie kłuje, oraz dosypywanie nowej ściółki na starą warstwę. Kolejny błąd to ściółka zapachowa, „odświeżająca" lub z dodatkiem olejków. Chomik nie potrzebuje perfum, a jego nos jest czulszy niż ludzki. Jeśli pojawia się kichanie, świszczący oddech albo łzawienie, najpierw wymień ściółkę na inną partię, potem szukaj przyczyny gdzie indziej. Zmiana materiału na spokojnie, w ciągu kilku dni, pozwala uniknąć stresu i nagłego opróżniania zapasów.