Drugi typowy błąd to ignorowanie kondensatu. Pellet przy niskiej temperaturze powrotu potrafi wytworzyć kwaśny kondensat, który niszczy komin. Drewno daje więcej sadzy i kreozotu. Wspólny komin musi mieć wkład ze stali kwasoodpornej, najlepiej gatunku odpornego na działanie kwasów, oraz odprowadzenie skroplin na dole. Komin z cegły lub pustaków bez wkładu nie nadaje się do takiego połączenia — nasiąknie i rozsypie się w ciągu kilku sezonów.<br>
<br>
<br>
<br>
Dno musi leżeć na gruncie nośnym, czyli takim, który nie jest nasypem, próchnicą ani rozluźnioną ziemią. Humus zdejmij wcześniej na całej powierzchni budynku, a nie tylko w pasach pod ławami. Po osiągnięciu rzędnej wykopu sprawdź poziom niwelatorem albo łatą z poziomnicą. Odchyłki do dwóch centymetrów na całej długości ławy są akceptowalne; większe nierówności wyrównuj piaskiem zagęszczanym warstwami, nie sypaniem luźnej ziemi.<br>
<br>
<br>
<br>
Od czego zależy wybór materiału Nie ma jednej izolacji na wszystkie warunki. Przy gruncie przepuszczalnym, bez napływu wody, wystarczy elastyczna powłoka bitumiczna. Tam, gdzie woda gruntowa podchodzi wysoko albo zdarza się napór, potrzebna jest membrana z tworzywa, układana luźno i zabezpieczona przed obsypaniem. Kluczowe jest ciśnienie wody: powłoka bitumiczna wytrzyma wilgoć, ale nie parcie. Jeśli nie wiesz, jaki masz grunt, sprawdź to wcześniej — od tego zależy, czy wydasz pieniądze na rozwiązanie, które przetrwa, czy na takie, które odpadnie.<br>
<br>
<br>
<br>
Izolacja pionowa ścian fundamentowych to warstwa hydroizolacji układana na zewnętrznej powierzchni murów poniżej poziomu gruntu. Chroni ona ściany przed wodą gruntową i opadową, która pod ciśnieniem wsiąka w beton, powodując zawilgocenie piwnic, odparzanie tynku i korozję zbrojenia. Bez tej warstwy nawet najlepiej wykonane mury tracą izolacyjność cieplną, bo wilgotny beton przewodzi ciepło znacznie szybciej niż suchy.<br>
<br>
<br>
<br>
Do izolacji pionowej stosuje się masy bitumiczne, kity i membrany. Masy nanosi się pędzlem lub wałkiem w dwóch lub trzech cienkich warstwach, z zachowaniem czasu schnięcia podanego przez producenta. Gruntowanie podłoża preparatem bitumicznym zwiększa przyczepność i ogranicza ryzyko pęcherzy. Miejsca szczególnie narażone — narożniki, przenikanie rur, dylatacje — wzmacnia się siatką z włókna lub taśmą uszczelniającą zatopioną w masie. Powłoka musi być ciągła i obejmować całą wysokość ściany stykającej się z gruntem, aż do poziomu terenu, a najlepiej kilka centymetrów powyżej niego.<br>
<br>
<br>
<br>
Zacznij od wyznaczenia osi kotwy na deskowaniu. Przyłóż łatę lub użyj poziomicy, zaznacz ołówkiem środek otworu na wewnętrznej desce szalunku. Średnica otworu powinna być o kilka milimetrów większa od średnicy kotwy lub trzpienia, żeby element dało się swobodnie wsunąć i wyregulować. Dla typowego pręta gwintowanego wystarczy otwór większy o 3–5 mm. Jeśli kotwa ma być ustawiona pod kątem, wywierć otwór ukośnie, dopasowując kąt do kierunku przyszłego obciążenia.<br>
<br>
<br>
<br>
Woda w piwnicy prawie nigdy nie bierze się z sufitu. Wchodzi przez ścianę fundamentową, najczęściej na styku z gruntem, gdzie beton jest zawilgocony i przepuszcza wilgoć kapilarnie. Izolacja pionowa to warstwa na zewnętrznej stronie ściany, która odcina wodę od betonu. Bez niej nawet najlepsza hydroizolacja pozioma pod posadzką nie zdziała wiele, bo wilgoć i tak wsiąknie bokiem.<br>
<br>
<br>
<br>
Izolacja pionowa działa tylko wtedy, gdy jest kompletna. Pojedyncza przerwa w powłoce potrafi zawilgocić całą ścianę. Dlatego każdą warstwę warto sprawdzić przed zasypaniem: czy nie ma pęcherzy, czy narożniki są uszczelnione, czy membrana nie jest uszkodzona. Odbiór izolacji przed zasypaniem wykopu to ostatni moment na poprawki. Później naprawa wymaga odkrycia fundamentu, czyli powtórzenia całej pracy.<br>
<br>
<br>
<br>
Jak podłączyć dwa urządzenia do jednego komina bez błędów Najczęstszym błędem jest podłączenie obu urządzeń na tej samej wysokości, bez trójnika i oddzielnych czopuchów. Prawidłowo każde urządzenie powinno mieć własny odcinek przewodu spalinowego, a dopiero potem wpięcie do wspólnego kanału. Wloty należy rozdzielić co najmniej 30–50 cm pionowo, przy czym wyżej powinno być urządzenie o wyższej temperaturze spalin. Dzięki temu ciąg nie „cofa" się do drugiego paleniska. Konieczne są też rewizje i wyczystki na każdym odcinku, inaczej nie wyczyścisz sadzy i kondensatu.<br>
<br>
<br>
<br>
Trzecia rzecz to wentylacja i dopływ powietrza. Oba urządzenia potrzebują dużego strumienia powietrza do spalania. Jeśli w kotłowni brakuje nawiewu, pellet i drewno będą się spalać niecałkowicie, a komin zaropie się sadzą. Zamontuj oddzielny kanał nawiewny z zewnątrz, najlepiej z żaluzją, i nie zasłaniaj go meblami. Sprawdź też, czy kocioł na pellet ma klapę odcinającą, gdy nie pracuje — inaczej ciąg z komina będzie „uciekał" przez wyłączony kocioł.