Drugi typ to komin ceramiczny w systemie. Sprawdza się przy piecach o wyższej temperaturze spalin i tam, gdzie zależy na akumulacji ciepła. Wadą jest masa — wymaga solidnego fundamentu i miejsca. Niezależnie od wyboru, średnica komina musi odpowiadać średnicy wylotu pieca. Zbyt szeroki komin powoduje zbyt wolny przepływ spalin i ich wychładzanie, zbyt wąski — dławi ciąg. Przejściówki z mniejszej na większą średnicę stosuje się tylko na krótkim odcinku, nigdy na całej długości.<br>
<br>
<br>
<br>
Komin do pieca na pellet rządzi się innymi prawami niż ten do kotła na węgiel czy drewno. Pellet spala się w wyższej temperaturze, a spaliny mają niższą temperaturę niż w tradycyjnych instalacjach, co sprzyja wykraplaniu się wody i osadzaniu kondensatu. Dlatego pierwszym błędem jest podłączanie nowego pieca do starego, murowanego komina z cegły. Cegła nasiąka wilgocią z kondensatu, kwasne spaliny ją rozpuszczają i po kilku sezonach komin nadaje się do rozbiórki.<br>
<br>
<br>
<br>
Jaki komin wybrać do pieca na pellet Najbezpieczniejszym rozwiązaniem jest komin systemowy ze stali nierdzewnej, izolowany wełną mineralną i obudowany płaszczem. Taki zestaw prowadzi spaliny bez wychładzania, więc kondensat prawie nie powstaje, a jeśli już się pojawi, odprowadzany jest skropliną zbieraną w dolnej części. Zwróć uwagę na gatunek stali — elementy mokre, czyli rura wewnętrzna, powinny być wykonane ze stali kwasoodpornej, odpornej na działanie kwaśnych skroplin. Tańsze stale żaroodporne sprawdzają się tylko w suchych odcinkach.<br>
<br>
<br>
<br>
Zanim cokolwiek kupisz, sprawdź, czy producent pieca nie narzuca konkretnych wymagań. W dokumentacji znajdziesz minimalną średnicę wylotu spalin, wymaganą wysokość komina i dopuszczalny ciąg. To nie są luźne sugestie — ich zlekceważenie kończy się cofką spalin do pomieszczenia albo wygaszaniem palnika. Zmierz też realną wysokość komina od poziomu podłączenia pieca do wylotu. Komin niższy niż cztery metry w praktyce nie wytworzy stabilnego ciągu.<br>
<br>
<br>
<br>
Uważaj na dwa typowe błędy. Pierwszy to przekopanie dna i zasypanie go z powrotem tym samym gruntem bez zagęszczenia — taki fragment później osiada i ława pęka. Drugi to zbyt wąski wykop: jeśli ściany się osypują, nie da się ustawić szalunku i beton traci otulinę. Szerokość dna mierz na wysokości ławy, nie przy krawędzi terenu, bo ściany zwykle się zwężają ku dołowi.<br>
<br>
<br>
<br>
Kiedy masa bitumiczna wygrywa z papą Masa bitumiczna, czyli roztwór lub emulsja asfaltowa, daje szczelną powłokę bez łączeń. Świetnie radzi sobie na skomplikowanych kształtach, wokół przebić i na zimnym podłożu, jeśli producent dopuszcza aplikację na wilgotny beton. Gruntuje się podłoże, a potem nakłada dwie lub trzy warstwy prostopadle do siebie, czekając, aż poprzednia przeschnie. Typowy błąd: nakładanie grubej warstwy na raz. Taka powłoka pęka i odspaja się zamiast tworzyć ciągłą membranę. Masa jest też mniej odporna na uszkodzenia mechaniczne, więc trzeba ją chronić, zanim zasypiesz wykop.<br>
<br>
<br>
<br>
Po uruchomieniu pieca obserwuj komin przez pierwsze tygodnie. Ciemny, mokry nalot na wylocie, zapach spalin w kotłowni albo wygaszanie palnika to sygnały problemu z ciągiem lub szczelnością. Czyszczenie komina wykonuj co najmniej dwa razy w roku — przed sezonem grzewczym i w jego trakcie. Do wyczystki i szczotkowania używaj szczotki dopasowanej do materiału komina; stal nierdzewną czyści się inaczej niż ceramikę. Zadbaj też o dostęp powietrza do kotłowni, bo piec na pellet potrzebuje go tyle samo co komin do odprowadzenia spalin.<br>
<br>
<br>
<br>
Pozioma izolacja na ławie fundamentowej ma odciąć podciąganie kapilarne wody z gruntu. Bez niej wilgoć wchodzi w mur i wychodzi tynkiem, solą i zapachem piwnicy. Wybór materiału sprowadza się do dwóch opcji: papa termozgrzewalna albo masa bitumiczna w formie powłoki. Każda ma inne zastosowanie i inaczej łączy się ze ścianą.<br>
<br>
<br>
<br>
Podłączenie pieca do komina wykonaj z rury stalowej z kilkoma stopniami. Pierwszy odcinek, zaraz przy piecu, powinien być krótki i lekko wznoszący się w stronę komina. Unikaj długich poziomych przebiegów — każdy metr poziomy osłabia ciąg i zbiera osady. W miejscu wejścia do komina zamontuj trójnik z wyczystką, żeby można było usuwać skropliny i popiół. Wszystkie łączenia uszczelnij kitem odpornym na wysoką temperaturę, a nie silikonem sanitarnym.<br>
<br>
<br>
<br>
Betoniarz musi mieć dostęp do wnętrza szalunku, żeby pręty nie zostały przesunięte. Wibrowanie zagęszczarką wgłębną wykonuj krótko, po kilka sekund w jednym punkcie, nie dotykając stalowych prętów, bo wibrator przemieszcza zbrojenie. Po zdjęciu szalunku sprawdź, czy nie widać prętów ani śladów ich odcisku. Każde prześwitujące zbrojenie to sygnał, że otulina jest za mała i miejsce trzeba zabezpieczyć zaprawą naprawczą. Lepiej stracić pół godziny na dystanse przed betonowaniem niż rozkuwać nadproże po roku.