Jak wypełnić szczelinę, żeby nie wróciła Przy szczelinach do kilku milimetrów poszerz je lekko szpachelką w kształt litery V. Wciśnij masę elastyczną lub naprawczą, wyrównaj pacą i po wyschnięciu przeszlifuj papierem o gradacji 120–150. Przy większych ubytkach najpierw wypełnij głębszą część zaprawą, a dopiero po jej związaniu nałóż warstwę wykończeniową. Na połączeniu sufitu ze ścianą użyj taśmy zbrojącej zatopionej w masie. Nie nakładaj gipsu warstwą grubszą niż dwa–trzy milimetry jednorazowo – lepiej zrobić dwie cieńsze warstwy niż jedną grubą.<br>
<br>
<br>
<br>
Jeśli szczelina jest szeroka, aktywna, towarzyszą jej zacieki albo odpadający tynk, wezwij specjalistę. W bloku za elementy konstrukcyjne odpowiada wspólnota lub spółdzielnia i to one powinny zlecić ekspertyzę. Samodzielne wypełnienie takiego pęknięcia tylko ukrywa problem. W pozostałych przypadkach dobrze wykonana naprawa pozwala zapomnieć o szczelinie na lata – pod warunkiem że najpierw ustaliłeś, dlaczego się pojawiła.<br>
<br>
<br>
<br>
Kierunek pęknięcia mówi sporo o tym, co pracuje. Pęknięcie biegnące wzdłuż linii płyt stropowych, zwykle równolegle do ściany nośnej, najczęściej wynika z ugięcia stropu albo różnicy temperatur między mieszkaniami. Szczelina prostopadła do płyt, przecinająca sufit na krótszym odcinku, częściej sygnalizuje pracę ściany działowej albo wadliwie wykonane złącze. Pęknięcia schodkowe lub ukośne, wychodzące z narożnika, wymagają sprawdzenia przez fachowca z uprawnieniami, bo mogą dotyczyć elementów konstrukcyjnych.<br>
<br>
<br>
<br>
Pierwszy krok to sprawdzenie, czy odchylenie w ogóle przekracza tolerancję. Weź dwumetrową poziomicę lub łatę z poziomnicą i przyłóż ją do ściany w kilku miejscach: na wysokości pasa, na wysokości oczu i przy podłodze. Jeśli pęcherzyk wyraźnie ucieka, a szczelina pod łatą jest widoczna, to nie jest to „kosmetyka". Drugi pomiar to odległość od ściany do pionu wyznaczonego w narożniku. Krzywa ściana to nie tylko odchylenie od pionu, ale też fala, czyli miejscowe wybrzuszenia i wklęsłości. Do wykrycia fal użyj długiej łaty i przesuwaj ją po ścianie, przykładając co kilkadziesiąt centymetrów. Cień w szczelinie pokaże, gdzie jest garb, a gdzie dołek.<br>
<br>
<br>
<br>
<img src="https://i.ytimg.com/vi/mH67qqBu89s/hq720.jpg" alt="Demolition, plumbing and toilet from scratch - Bathroom renovation in a prefabricated block" style="max-width:400px;float:left;padding:10px 10px 10px 0px;border:0px;">Typowe błędy to malowanie zaraz po otynkowaniu, używanie farby na podłoże, które było zalane, oraz ignorowanie wilgotności drewna. Drewno malowane przy wilgotności powyżej 18% będzie pękać i łuszczyć się, bo woda uwięziona w środku rozsadza powłokę. Kolejny błąd to gruntowanie mokrej powierzchni — grunt też potrzebuje suchego podłoża, inaczej nie wiąże. Nie pomoże też malowanie farbą „oddychającą" na mokrym betonie, jeśli woda napiera od spodu.<br>
<br>
<br>
<br>
Jak usunąć stary silikon i przygotować podłoże Zaczynasz od całkowitego usunięcia starej warstwy. Nie wystarczy zeskrobać wierzchu — resztki przy krawędzi uniemożliwią nowemu silikonowi związanie. Użyj noża do silikonu albo ostrego skrobaka, a następnie zmywacza do silikonu. Podłoże musi być suche, odtłuszczone i pozbawione mydła oraz kamienia. Przetrzyj miejsce alkoholem izopropylowym i odczekaj, aż zupełnie odparuje. Jeśli podłoże jest porowate, zagruntuj je środkiem poprawiającym przyczepność. Pamiętaj: silikon nie klei się do silikonu — nowa warstwa na starej zawsze odpadnie.<br>
<br>
<br>
<br>
Wilgotność powierzchniowa bywa myląca. Ściana może być sucha w dotyku, a mimo to w głębi mieć 8% wody. Malowanie takiej powierzchni kończy się tym, że farba zamyka wilgoć, a ta parcieje i odrywa powłokę. Dlatego nigdy nie kieruj się wyłącznie dotykiem ani kolorem tynku. Nowy tynk cementowy wymaga zwykle od 4 do 6 tygodni schnięcia, a beton nawet kilku miesięcy. Deszcz, podlewanie ogrodu czy pranie w mieszkaniu podnoszą wilgotność powietrza i spowalniają wysychanie.<br>
<br>
<br>
<br>
Wilgotność podłoża to najczęstsza przyczyna odspajania się farby, pęcherzy i wykwitów. Nawet najlepszy produkt nie utrzyma się na powierzchni, która jest mokra w głębi, choć z wierzchu wydaje się sucha. Problem w tym, że beton, tynk czy drewno oddają wodę stopniowo i bez pomiaru trudno ocenić, czy można już malować.<br>
<br>
<br>
<br>
Jak zmierzyć wilgotność, żeby nie zgadywać Najprostszym sposobem jest pomiar miernikiem elektronicznym, który pokazuje procent wilgotności masowej. Dla tynków cementowo-wapiennych bezpieczny poziom to zwykle poniżej 4%, dla betonu poniżej 5%, dla podłoży gipsowych poniżej 1%, a dla drewna poniżej 15%. Wartości mogą się różnić w zależności od rodzaju podłoża i systemu farby, więc zawsze sprawdź kartę techniczną produktu. Drugą metodą jest folia: przyklej kawałek folii polietylenowej do podłoża na taśmę, odczekaj dobę i sprawdź, czy pod folią pojawiła się skroplina. Jeśli tak, podłoże nadal oddaje wilgoć. Pamiętaj, że miernik mierzy tylko w miejscu przyłożenia sondy — zrób kilka pomiarów w różnych punktach, szczególnie przy ścianach zewnętrznych, narożnikach i w pobliżu rur.