Co zrobić z dywanem po zalaniu, żeby nie zakwitł grzybem?

Zalany dywan trzeba ratować w ciągu pierwszych godzin. Im dłużej leży mokry, tym większe ryzyko, że pod spodem rozwinie się pleśń, a wełna lub juta zaczną gnić. Zanim cokolwiek zrobisz, odetnij dopływ wody i wyłącz prąd w pomieszczeniu, jeśli woda dotarła do gniazdek lub przedłużaczy. Dopiero potem zajmij się dywanem.<br> <br> <br> <br> Wełna i jedwab to białka. Większość płynów do płukania ma odczyn kwaśny lub obojętny i zawiera substancje zapachowe oraz emolienty, które na białkowych włóknach potrafią tworzyć lepki film. Efekt widzisz po kilku praniach: sweter robi się sztywny, traci puszystość, a kolor blaknie nierówno. Jeszcze gorzej jest przy tkaninach z powłoką — membranach, tkaninach przeciwdeszczowych, bieliźnie sportowej. Warstwa płynu zatyka pory membrany i materiał przestaje odprowadzać wilgoć, mimo że wygląda czysto.<br> <br> <br> <br> Tłuszcz i białko wymagają innych środków. Tłuszcz, także ten z sosu czy masła, rusza po ciepłej wodzie z dodatkiem płynu do naczyń — odczekaj kilkanaście minut, zanim zaczniesz działać. Białko, czyli mleko, jajko, krew, rozpuszcza się w zimnej wodzie; gorąca woda je ścina i utrwala na stałe, więc nie polewaj takich plam wrzątkiem. Po barwnikach, na przykład z wina, soku czy kawy, sięgnij po roztwór octu z wodą albo wodę utlenioną, ale najpierw sprawdź reakcję tkaniny w niewidocznym miejscu, choćby pod szwem. Tusz, smar i żywica schodzą po alkoholu, ale alkohol niszczy acetat i niektóre syntetyki — test jest obowiązkowy, nie opcjonalny.<br> <br> <br> <br> Wełna i jedwab to tkaniny białkowe. Wysoka temperatura i agresywne detergenty je niszczą. Wełnę pierz ręcznie w 30 stopniach lub w pralce na programie wełnianym, z płynem o neutralnym pH. Nigdy nie wykręcaj – rozciągnie się i straci kształt. Susz na płasko, z dala od kaloryfera. Jedwab traktuj jeszcze delikatniej: pranie ręczne w letniej wodzie, bez płynów z enzymami, prasowanie na lewej stronie w niskiej temperaturze. Wiskoza, choć wygląda jak jedwab, jest jeszcze bardziej kapryśna – mokra traci wytrzymałość, więc nie namaczaj jej długo i nie pierz w pralce, chyba że metka mówi inaczej.<br> <br> <br> <br> Najczęstsze błędy to zbyt długie przytrzymanie żelazka, użycie pary pod ciśnieniem i próba naprawy paneli metodą mokrą. Drugi typowy błąd to przesuwanie mebla po podłodze bez podkładek – wtedy zamiast jednego wgniecenia powstaje rysa i wybicie krawędzi. Trzeci: wkładanie pod nogi zbyt cienkich filców, które po tygodniu się zbijają i nie chronią już punktowo. Grube, twarde podkładki z filcu lub tworzywa rozkładają ciężar na większej powierzchni i są tańsze niż naprawa podłogi.<br> <br> <br> <br> Trzeci problem to pielęgnacja. Welur nie znosi mokrej szmatki. Woda zostawia na nim plamy i sztywne włókna, a po wyschnięciu tworzą się jasne obwódki. Do codziennego odkurzania używaj miękkiej ssawki bez szczotki rotacyjnej, najlepiej na najniższych obrotach. Plamy z kawy czy tłuszczu usuwaj od razu, ale nie przez tarcie — przykładaj czysty, suchy ręcznik papierowy i delikatnie wciskaj, aż wchłonie ciecz. Dopiero potem użyj środka do tapicerki welurowej, naniesionego na białą ściereczkę, nie bezpośrednio na mebel. Testuj zawsze na niewidocznym fragmencie, np. pod siedziskiem.<br> <br> <br> <br> Welur nie wymaga specjalnych umiejętności, wymaga dyscypliny przy jednej rzeczy: kierunku włosa. Jeśli to opanujesz, mebel będzie wyglądał równo przez lata. Jeśli zignorujesz — każde światło padające pod kątem pokaże, gdzie popełniłeś błąd.<br> <br> <br> <br> Welur wygląda dobrze tylko wtedy, gdy włos układa się w jedną stronę. Gdy tego nie pilnujesz, nawet drogi mebel wygląda, jakby był w dwóch odcieniach. To nie wada tkaniny, a geometria światła — każdy włók skierowany pod innym kątem inaczej odbija światło. Efekt widać najbardziej na dużych, płaskich powierzchniach: siedzisku sofy, zagłówku, boku narożnika. Zanim więc uznasz, że welur jest „trudny", sprawdź, czy po prostu nie pomieszałeś kierunku włosa przy okładaniu.<br> <br> <br> <br> Zapobieganie jest prostsze niż usuwanie. Pod każdą nogę mebla – także tej, która stoi na dywanie – włóż podkładkę o średnicy co najmniej dwa razy większej niż przekrój nogi. Ciężkie szafy i regały ustaw raz i nie przesuwaj ich bez podnoszenia. Jeśli mebel stoi na podłodze z ogrzewaniem podłogowym, wybieraj podkładki, które nie zatrzymują ciepła punktowo. Przy nowych meblach sprawdź, czy nóżki nie mają ostrych krawędzi – czasem wystarczy je lekko zeszlifować lub nakleić dodatkową warstwę filcu, żeby rozłożyć nacisk.<br> <br> <br> <br> Jak ułożyć włos, żeby mebel wyglądał równo Każdy kawałek weluru ma tzw. włos — delikatny, jednolity kierunek, w którym tkanina jest bardziej gładka w jedną stronę, a ciemniejsza w drugą. Przy tapicerowaniu zasada jest prosta: wszystkie elementy jednej widocznej płaszczyzny muszą mieć włos skierowany tak samo. Najczęściej układa się go „w dół" — od góry oparcia do przodu siedziska. Jeśli obrócisz jeden fragment o 180 stopni, powstanie wyraźna smuga. Dlatego przed przycięciem warto oznaczyć spód tkaniny strzałką kredą tapicerską. Strzałka na odwrocie bywa myląca, bo producent oznacza nią kierunek produkcji, a nie kierunek, w którym chcesz układać włos. Zawsze sprawdzaj to ręką: przejedź dłonią po tkaninie w obie strony — tam, gdzie stawia większy opór, jest „pod włos".<img src="http://www.imageafter.com/image.php?image=b1w001.jpg&dl=1" style="max-width:450px;float:left;padding:10px 10px 10px 0px;border:0px;">